บทที่ 254 ธุรกิจใหม่ของซือเยียฮุย?

หวงลิ่วเป็นโจรป่าร้อยเปอร์เซ็นต์ ซ่งเทียนเย่าเชื่อเรื่องนี้อย่างสนิทใจไปแล้ว ต่อให้เป็นคนในยุทธจักรฮ่องกง จะมีใครบ้างที่กล้าพูดเต็มปากว่า วันนี้ถูกคนมาหาเรื่องก็ฆ่ามันทิ้ง วันที่สองมีคนมาหาเรื่องอีกก็ฆ่าล้างโคตรมัน วันที่สามยังมีคนไม่กลัวตายมาเคาะประตูบ้าน ก็เอ่ยปากชมว่าแน่จริง แล้วก็ยังจะฆ่ามันทิ้งอยู่อีก?

ต่อให้พวกนักเลงในฮ่องกงจะยกพวกตีกันจนมีคนเจ็บคนตาย อย่างไรเสียก็ต้องรีบหาคนกลางมาช่วยไกล่เกลี่ย ตั้งโต๊ะกินเลี้ยงเจรจาสงบศึก นั่งคุยกันให้รู้เรื่องเสียก่อน คุยกันไม่รู้เรื่องแล้วถึงค่อยพิจารณาเรื่องตีกันรอบใหม่ แต่ในหัวของหมอนี่ไม่มีกฎเกณฑ์ของยุทธจักรเลยแม้แต่น้อย มีแต่ความคิดแบบเส้นตรงทื่อๆ ใครมาแหยมก็ฆ่ามันทิ้ง ไม่ต้องไปกลัว ลุยมันลูกเดียว ถ้าไม่ทำให้มันกลัวหัวหด ก็ฆ่ามันให้ตายไปเลย

ปัญหาคือความคิดแบบนี้ของหวงลิ่วใช้ที่ถนนมาเก๊าน่ะไม่มีปัญหา เพราะแค่เหอเสียนเอ่ยปากคำเดียว ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายขาวฝ่ายดำ หรือพวกคนร้อยพ่อพันแม่ก็ต้องไว้หน้าเขาทั้งนั้น แม้แต่สองตระกูลมาเฟียใหญ่อย่างฟู่เหลารงและเกาเค่อนิง ต่างก็ยังติดค้างน้ำใจเหอเสียนอยู่ การที่หวงลิ่วเชิดป้ายชื่อของเหอเสียน ก็เท่ากับมีใบอนุญาตฆ่าคนอย่างถูกกฎหมายในมาเก๊าแล้ว

แต่ตอนนี้ที่ฮ่องกง ถ้าหวงลิ่วยังคงยึดติดกับความคิดบ้าระห่ำแบบที่ไม่ต้องกลัวใครลุยลูกเดียวแบบนี้ พอเขาลงมือเสร็จแล้วปัดตูดหนีกลับมาเก๊าไป คนที่ต้องรับเคราะห์คอยตามเช็ดตามล้างก็คือซ่งเทียนเย่าล้วนๆ

นักเลงฮ่องกงไม่ใช่คนที่จะนึกอยากฆ่าก็ฆ่าได้ การที่เหยียนสยงฆ่าถานฉางซานแห่งแก๊งฝูอี้ซิงได้ เป็นเพราะแก๊งฝูอี้ซิงเป็นลูกน้องของตระกูลฉู่ และตระกูลฉู่ก็เป็นผู้นำของหอการค้าแต้จิ๋ว การจัดการหมาที่ตัวเองเลี้ยงไว้ คนนอกย่อมสอดมือเข้ามายุ่งไม่ได้ แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่าแก๊งเหอจื้อโถวแก๊งไหนมีเส้นสายเกี่ยวพันกับนายทุนใหญ่ในวงการธุรกิจคนไหนบ้าง หวงลิ่วฆ่าคนเสร็จแล้วหนีไป แก๊งของอีกฝ่ายไปร้องห่มร้องไห้ฟ้องนายทุนใหญ่ของตัวเอง นายทุนใหญ่นั่นแค่ออกไพ่มาบีบสองสามใบก็อาจจะทำให้ซ่งเทียนเย่าเป็นบ้าได้แล้ว