บทที่ 264 บทสนทนาระหว่างคนโง่กับไอ้เวร

โหลวเฟิ่งอวิ๋นยืนเกร็งอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ เธอมองผ่านกระจกไปยังเมิ่งหว่านชิงที่กำลังช่วยจัดระเบียบรอยยับด้านหลังกระโปรงผ้าขนแกะสีแดงเพลิงของเธอ แม้จะมีเสียงเพลงแจ๊สช้าๆ คลอเบาๆ จากเครื่องเล่นแผ่นเสียงอยู่ข้างๆ แต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้เธอรู้สึกผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย

ไม่ว่าจะตอนที่เป็นเถ้าแก่เนี้ยบ่อนพนัน หรือตอนนี้ที่มาเป็นผู้จัดการโรงงานวิกผมให้ซ่งเทียนเย่า โหลวเฟิ่งอวิ๋นก็ใส่แต่ชุดจีนโบราณมาตลอด เวลาอยู่โรงงานเธอก็จะใส่เสื้อผ้าฝ้ายผ่าหน้ากับกางเกงผ้าฝ้ายแบบจีน สวมรองเท้าเกี๊ยะเพื่อความสบาย พอต้องออกไปข้างนอกถึงจะเปลี่ยนเป็นชุดกี่เพ้ากับรองเท้าส้นสูง ต่อให้ตอนนี้โรงงานจะทำกำไรได้เป็นกอบเป็นกำ แต่เธอก็ไม่เคยใส่ชุดกระโปรงผ้าขนแกะแบบนี้มาก่อนเลย ได้ยินมาว่าชุดนี้เมิ่งเฉิงจื้อ พ่อของเมิ่งหว่านชิงเป็นคนตัดเลียนแบบชุดกระโปรงจากห้างสรรพสินค้าอังกฤษ ซึ่งว่ากันว่าเป็นชุดที่สาวๆ ออฟฟิศในบริษัทใหญ่ๆ ของอังกฤษเขานิยมใส่กัน

"ติดเข็มกลัดอันนี้ด้วยสิคะ" เมิ่งหว่านชิงหยิบเข็มกลัดรูปดอกกุหลาบสีเงินออกมาจากกล่องเครื่องประดับบนโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วติดลงบนอกเสื้อของโหลวเฟิ่งอวิ๋น

พอติดเข็มกลัดเสร็จ เมิ่งหว่านชิงก็ถอยหลังไปสองก้าว มองสำรวจโหลวเฟิ่งอวิ๋นในกระจก น้ำเสียงของเธอยังคงเรียบเฉย "เหมือนจะยังขาดอะไรไปนิดนึงนะ"

ภาพในกระจกคือโหลวเฟิ่งอวิ๋นที่เกล้าผมมวยเรียบหรูดูมีคลาส ต่างหูทองคำคู่เดิมถูกเปลี่ยนเป็นต่างหูคริสตัลเม็ดเล็ก ชุดกระโปรงผ้าขนแกะสีแดงเพลิงเข้ารูป ขับเน้นทรวดทรงองค์เอวของเธอให้ดูโดดเด่นสมส่วน ชายกระโปรงยาวคลุมเข่า เผยให้เห็นเพียงน่องขาวเนียนที่สวมทับด้วยถุงน่องไนลอน และรองเท้าส้นสูงที่สวมอยู่บนเท้า