บทที่ 265 โลภมาก บ้ากาม ขี้เมา...

ความประทับใจที่ซ่งเทียนเย่ามีต่อคังลี่ซิวนั้น ดีกว่าที่มีต่อถังป๋อฉี เหอหงเซิง หรือเจิ้งอวี้ถงเสียอีก เขาไม่รู้หรอกว่าคนที่มีการศึกษาสูงๆ ควรจะมีลักษณะอย่างไร เพราะตัวเขาเองก็ไม่ใช่คนแบบนั้น ปู่ของเขา ซ่งเฉิงชี ต่อให้ตอนนี้จะรับบทเป็นครูสอนหนังสือ ก็ยังเรียกไม่ได้ว่าเป็นปัญญาชน ซ่งเทียนเย่าไม่เคยคลุกคลีกับปัญญาชนตัวจริง แต่บุคลิกของคังลี่ซิวกลับตรงกับภาพจำที่เขามีต่อคนกลุ่มนี้อย่างสมบูรณ์

คังลี่ซิวเป็นคนรักอิสระ มีอารมณ์ขัน ตรงไปตรงมา พูดจาโผงผาง แถมยังมีความรู้กว้างขวาง สนใจเรื่องราวหลากหลาย มีเพื่อนฝูงเยอะ และชอบช่วยเหลือคนอื่น บุคลิกเหล่านี้แหละที่ประกอบขึ้นเป็นภาพจำของปัญญาชนในหัวของซ่งเทียนเย่า ส่วนพวกบัณฑิตคณะอักษรศาสตร์ที่เอาแต่พูดจาเยิ่นเย้อไร้สาระ พอเจอผู้ชายด้วยกันก็เอาแต่อวดภูมิความรู้ แต่พอเจอผู้หญิงสวยๆ กลับปอดแหกไม่กล้าเข้าไปทักทายน่ะ ซ่งเทียนเย่ามองไม่เห็นหัวเลยสักนิด

คังลี่ซิวเรียนมหาวิทยาลัยได้แค่ปีสองก็มีแฟนเป็นตัวเป็นตนแล้ว เขาเคยบอกไว้ว่า "ต่อให้เรียนมหาวิทยาลัยไม่ได้อะไรเลย แต่อย่างน้อยก็พิสูจน์ให้เห็นว่าฉันไม่ได้ใช้เวลาไปอย่างสูญเปล่า อย่างน้อยก็แก้ปัญหาเรื่องการแต่งงานได้ล่ะวะ ถ้าไม่ติดว่าต้องเกรงใจแฟน แล้วป้องกันไว้บ้าง ป่านนี้คงให้แฟนคลอดลูกออกมาก่อนเรียนจบ แล้วไปร่วมงานรับปริญญามหาวิทยาลัยฮ่องกงกันทั้งครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกแล้ว"

ตลอดสี่ปีในมหาวิทยาลัย คังลี่ซิวทำงานพาร์ทไทม์เป็นบรรณารักษ์ห้องสมุดคณะอักษรศาสตร์และงานอื่นๆ อีกหลายอย่างเพื่อหาเงินพิเศษ ทำให้เขาแทบไม่ต้องแบมือขอเงินที่บ้านเลย

ไม่ว่าจะเป็นอีคิวหรือไอคิว คังลี่ซิวก็ถือว่าเป็นคนเก่งคนหนึ่งเลยล่ะ