บทที่ 269 เส้นผมงั้นเหรอ?

หลังจากส่งสองพี่น้องชาวอินเดียกลับไป ซ่งเทียนเย่าก็นั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน พลางนวดขมับตัวเองอย่างเคร่งเครียด โหลวเฟิ่งอวิ๋นเดินเข้ามาเห็นเข้าจึงถามขึ้น "คุณไม่ได้ให้พวกนักเลงคุมท่าเรือของฝูอี้ซิงกับเฉาหย่งอี้ไปสืบมาเรียบร้อยแล้วเหรอ ว่าตอนนี้สองพี่น้องอินเดียนั่นมีผมเปียตุนอยู่ในโกดังท่าเรือประมาณแสนเส้นน่ะ? แล้วคุณยังคิดอะไรอยู่อีก?"

ซ่งเทียนเย่ายกแก้วกาแฟที่เริ่มเย็นชืดขึ้นจิบ ไม่ได้สนใจคำถามของโหลวเฟิ่งอวิ๋น เขานิ่งเงียบไปพักใหญ่ก่อนจะเอ่ยขึ้น "ซือเยียฮุยล่ะ? เรียกเขามาหาฉันที ฉันมีเรื่องจะให้เขาไปทำหน่อย ช่วงนี้คนขาดมือ ไอ้เวรซือเยียฮุยนี่ถึงจะทำงานลวกๆ ไปบ้าง แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีใครให้ใช้ อย่างน้อยมันก็ซื่อสัตย์ ไม่คิดไม่ซื่อหรอก"

โหลวเฟิ่งอวิ๋นเห็นสีหน้าเบื่อหน่ายแต่ก็แฝงความจำยอมของซ่งเทียนเย่าเวลาพูดถึงซือเยียฮุยก็อดขำไม่ได้ เธอเดินไปที่โต๊ะ หมุนโทรศัพท์ไปที่บริษัทเทียนหมิงของซือเยียฮุย พอปลายสายรับ เธอก็บอกให้เรียกซือเยียฮุยมารับสาย "อาฮุย อาเย่ามีเรื่องจะคุยด้วย"

พูดจบ โหลวเฟิ่งอวิ๋นก็ยื่นหูโทรศัพท์ให้ซ่งเทียนเย่า ซ่งเทียนเย่าละมือจากการนวดขมับ รับโทรศัพท์มา "ซือเยียฮุยเหรอ?"

โหลวเฟิ่งอวิ๋นเดินอ้อมไปด้านหลังซ่งเทียนเย่า ช่วยนวดขมับและหน้าผากให้เขาเบาๆ ช่วงนี้ดูเหมือนซ่งเทียนเย่าจะนวดขมับบ่อยขึ้น ไม่รู้ว่าวันๆ เอาแต่คิดอะไรอยู่