บทที่ 268 คนจีนผู้ใช้อารมณ์ตัดสิน

ตอนที่ซ่งเทียนเย่านัดพบเซี่ยจั่วจื้อ เซี่ยจั่วจื้อเพิ่งจะเสร็จธุระกับผู้จัดการฝ่ายลูกค้าของธนาคารเชสแมนฮัตตันสาขาฮ่องกงมาหมาดๆ ตอนนี้เขากับเซี่ยฮาร์รี่น้องชายกำลังนั่งอยู่ในห้องทำงานที่โรงงานของซ่งเทียนเย่า เขาก้มลงมองเสื้อสูท นาฬิกาข้อมือ และแหวนบนนิ้วตัวเอง รู้สึกว่าช่องว่างระหว่างเขากับซ่งเทียนเย่าที่นั่งอยู่ตรงข้ามกำลังแคบลงเรื่อยๆ

เมื่อเทียบกับครั้งแรกที่ซ่งเทียนเย่าเจอพวกเขาพี่น้อง อย่าว่าแต่เครื่องประดับทองหรือนาฬิกาข้อมือเลย แม้แต่ชุดสูทที่ใส่ก็ยังเป็นเสื้อผ้าเก่าๆ ตั้งแต่สมัยญี่ปุ่นยึดครองที่พอจะหามาใส่เพื่อรักษาภาพพจน์ได้เท่านั้น

"เถ้าแก่เซี่ย เมื่อวานผมไปร่วมงานเลี้ยงน้ำชามา ได้คุยกับคนอื่นๆ ที่เตรียมจะเปิดโรงงานวิกผมว่า ต่อไปเรื่องวัตถุดิบของพวกเขา คุณจะเป็นคนรับผิดชอบให้" หลังจากที่ฟู่ซินเหนียงยกกาแฟมาเสิร์ฟแล้วเดินออกไป ซ่งเทียนเย่าก็ยิ้มแล้วพูดกับเซี่ยจั่วจื้อและเซี่ยฮาร์รี่ที่นั่งอยู่ตรงข้าม "ผมให้เบอร์โทรกับที่อยู่ร้านของคุณไปแล้วล่ะ คิดว่าพวกเขาน่าจะติดต่อมาหาพวกคุณเร็วๆ นี้นะ"

เซี่ยฮาร์รี่มีสีหน้าไม่ค่อยเห็นด้วยนัก ในขณะที่เซี่ยจั่วจื้อกลับมีสีหน้าประหลาดใจ ก่อนจะเอ่ยขอบคุณซ่งเทียนเย่าด้วยความซาบซึ้งใจ "คุณซ่ง ธุรกิจเส้นผมของเราเริ่มขึ้นมาได้ก็เพราะความช่วยเหลือจากคุณ ตอนนี้ยังมาช่วยแนะนำลูกค้าให้อีก นี่มัน... ทำให้ผมซาบซึ้งใจจนไม่รู้จะพูดยังไงเลยครับ"

"คนทำธุรกิจก็ต้องถ้อยทีถ้อยอาศัยกันสิครับ คุณช่วยผม ผมช่วยคุณ วันนี้ที่ผมนัดคุณมาเจอ จริงๆ ก็มีเรื่องอยากจะรบกวนพวกคุณสองคนเหมือนกัน" ซ่งเทียนเย่าใช้ช้อนเงินคนกาแฟเบาๆ พลางเอ่ย