บทที่ 275 พ่อลูกคุยกันยามวิกาล

ภายในห้องวีไอพีของไนต์คลับซิลเวอร์มูน

"ลูกพี่ ลูกพี่กับพวกกรมอนามัยและการแพทย์สนิทกันแค่ไหนเหรอครับ?" ซ่งเทียนเย่าลุกขึ้นรินเหล้าส่งให้ฉู่เสี้ยวซิ่น แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา โน้มตัวไปข้างหน้าพลางถาม

ฉู่เสี้ยวซิ่นเอนหลังพิงโซฟาอย่างเกียจคร้าน แกว่งแก้วไวน์ที่มีของเหลวสีอำพันอยู่ข้างในไปมา "คราวก่อนตอนที่เล่นบทเศรษฐีใจบุญ สร้างศูนย์บริการรับบริจาคโลหิตขึ้นมาน่ะ ฉันเป็นคนออกเงินก็จริง แต่ชื่อเสียงกลับตกเป็นของอ็อกซ์แฟมกับกรมอนามัยและการแพทย์คนละครึ่ง แล้วนายคิดว่าความสัมพันธ์จะดีไหมล่ะ?"

"พอจะเรียกพวกผู้ชายผู้หญิงในกรมอนามัยและการแพทย์ที่รับผิดชอบเรื่องการกักกันโรคออกมาเลี้ยงข้าวสักมื้อ แล้วไหว้วานให้ช่วยเรื่องเล็กๆ น้อยๆ สักเรื่องได้ไหมครับ?" ซ่งเทียนเย่าหยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้แล้วจุดสูบ "ผมมีธุระนิดหน่อยอยากให้คนของกรมอนามัยและการแพทย์ช่วยจัดการให้น่ะครับ"

"แค่ให้พวกเขาช่วยงาน ยังต้องเลี้ยงข้าวอีกเหรอ? ไม่ต้องหรอก นายบอกฉันมาเลย เดี๋ยวฉันโทรไปสั่งคนของกรมอนามัยให้จัดการให้เอง มีเรื่องอะไรล่ะ? อยากจะพาพวกนั้นไปเที่ยวญี่ปุ่นหรือไง?" หลังจากจิบไวน์ไปอึกหนึ่ง ฉู่เสี้ยวซิ่นก็พูดประชดประชันใส่ซ่งเทียนเย่าอย่างไม่สบอารมณ์