บทที่ 274 วางเหยื่อ

"เถ้าแก่เซี่ย! เถ้าแก่เซี่ย!" กรรมกรท่าเรือคนที่คอยทำงานให้ตระกูลเซี่ยวิ่งกระหืดกระหอบเข้าไปในห้องเล็กๆ ของโกดัง ร้องตะโกนบอกเซี่ยฮาร์รี่ที่กำลังนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน พลิกอ่านหนังสือพิมพ์และกินขนมแกงกะหรี่ไปพลางๆ "ไปที่ท่าเรือเร็ว! ไปที่ท่าเรือ!"

"ท่าเรือมีเรื่องอะไร?" เซี่ยฮาร์รี่วางหนังสือพิมพ์ลง หันไปมองกรรมกรที่วิ่งเข้ามา

"ทะเลาะกันแล้วครับ พวกพี่น้องที่รับหน้าที่ขนถ่ายสินค้าให้บ้านเรา พอเห็นว่ามีเส้นผมส่งมาถึงก็ตั้งใจจะเข้าไปช่วยขนลงมา แต่กลับถูกพวกคนอินเดียบนเรือไล่ตะเพิดลงมาน่ะสิครับ"

"วัตถุดิบมาถึงแล้วเหรอ?" เซี่ยฮาร์รี่หันไปมองปฏิทินที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน "ใช่วัตถุดิบของเราหรือเปล่า?"

"พวกเราทำงานให้เถ้าแก่เซี่ยที่ท่าเรือมาตั้งนาน จะดูผิดได้ยังไงล่ะครับ? สินค้าที่บรรจุอยู่ในกระสอบแต่ละใบล้วนเป็นเส้นผมทั้งนั้น ถึงจะดูไม่เยอะมาก แต่พอกะสายตาดูจากจำนวนกระสอบแล้ว น่าจะเกือบๆ สองหมื่นเส้นได้เลยมั้งครับ" กรรมกรบอกกับเซี่ยฮาร์รี่ "อีกอย่างนะ ต่อให้ดูของผิด แต่ดูคนไม่ผิดแน่ คนที่ขนส่งสินค้ามาบนเรือก็เป็นคนอินเดีย คนอินเดียที่ทำธุรกิจค้าเส้นผม ก็มีแค่เถ้าแก่เซี่ยคนเดียวนี่ครับ?"