บทที่ 277 ความคิดอ่าน

"อาฉี อาลองคิดดูสิว่าตอนที่ก่อตั้งบริษัทจีเมยน่ะ ใช้เงินลงทุนไปทั้งหมดเท่าไหร่ ลองมาคำนวณกันดูดีไหม ให้ลุง..." ถังเหวินเป้าถือแก้วกาแฟ เอ่ยปากพูดกับถังป๋อฉีที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

เขานั่งอยู่ในห้องทำงานของถังป๋อฉีที่บริษัทการค้าระหว่างประเทศจีเมย ในอาคารพิควิลเลียม มาเป็นชั่วโมงแล้ว กาแฟแก้วนี้จากที่ร้อนจัดจนตอนนี้เริ่มเย็นชืด ในที่สุดถังเหวินเป้าก็หาจังหวะบอกจุดประสงค์ของการมาเยือนในวันนี้ได้เสียที

ตอนแรกที่เขาตกลงทำธุรกิจร่วมกับถังซื่อหู พี่ชายของเขา ก็ตกลงกันไว้ว่า ครอบครัวของถังซื่อหูรับหน้าที่ขายสินค้าอยู่ที่อเมริกา ส่วนลูกชายของเขา ถังจิ่งหยวน รับหน้าที่ตั้งโรงงานผลิตในฮ่องกง แม้ดูเหมือนว่าทั้งบริษัทการค้าระหว่างประเทศจีเมยและโรงงานวิกผมซิงเย่จะเป็นธุรกิจของตระกูลถังทั้งคู่ แต่ในความเป็นจริง บริษัทจีเมยจดทะเบียนและก่อตั้งโดยถังป๋อฉี ส่วนโรงงานซิงเย่ก่อตั้งโดยถังจิ่งหยวน แม้จะช่วยเหลือเกื้อกูลกัน แต่ก็บริหารจัดการแยกกันโดยเด็ดขาด ไม่ได้เกี่ยวข้องกันในเชิงโครงสร้างแต่อย่างใด

ทว่าช่วงนี้ถังเหวินเป้าเริ่มคิดไม่เหมือนเดิมแล้ว เพราะตอนนี้บริษัทการค้าระหว่างประเทศจีเมย มีสถานะที่โดดเด่นและมองเห็นอนาคตได้อย่างชัดเจนในวงการวิกผม ในบรรดาสิบเอ็ดโรงงาน มีถึงสิบโรงงานที่ยอมก้มหัวให้บริษัทจีเมย เพราะอะไรน่ะเหรอ? ก็เพราะบริษัทจีเมยกำออเดอร์ของอเมริกาไว้ในมือไงล่ะ สามารถช่วยให้โรงงานเหล่านี้ส่งสินค้าไปขายที่อเมริกาได้ ยิ่งออเดอร์เพิ่มมากขึ้นเท่าไหร่ อำนาจต่อรองของบริษัทจีเมยในวงการนี้ก็ยิ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ต่อให้วันหน้ามีโรงงานไหนคิดจะเอาอย่างซ่งเทียนเย่า ออกมาปฏิเสธไม่ยอมร่วมมือกับบริษัทจีเมย แล้วจุดจบจะเป็นยังไงล่ะ? ถ้าไม่ร่วมมือกับบริษัทจีเมย แล้วจะไปหาช่องทางส่งไปขายอเมริกาเองได้ยังไง? ในเมื่อตัวแทนจำหน่ายในอเมริกาต่างก็ร่วมมือกับบริษัทจีเมยที่มีสิบโรงงานคอยป้อนสินค้าให้อย่างเป็นทางการไปแล้ว พวกเขาจะมาสนใจโรงงานเล็กๆ จากฮ่องกงแค่โรงงานเดียวทำไม?

ดังนั้น ถังเหวินเป้าจึงมั่นใจว่า ในวงการนี้ ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ สถานะของบริษัทจีเมยก็จะยิ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ และบารมีของถังป๋อฉี ผู้บริหารบริษัทจีเมยในตอนนี้ ก็จะยิ่งแผ่ขยายกว้างขวางมากขึ้นเท่านั้น