บทที่ 278 ตกลง

หลังจากจัดการส่งตัวคนอินเดียทั้งสองคนไปแล้ว ซ่งเทียนเย่านั่งนวดขมับอยู่หลังโต๊ะทำงานด้วยท่าทีสงบนิ่ง สีหน้าไม่มีความหม่นหมองเหมือนตอนที่ประจันหน้ากับถังป๋อฉีที่อาคารพิควิลเลียมเลยแม้แต่น้อย เขารับถ้วยชาที่โหลวเฟิ่งอวิ๋นรินมาให้ถือไว้ในมือพลางเอ่ยถามยิ้มๆ

"สืบมาให้แล้วใช่ไหมว่าโรงงานแต่ละแห่งตุนวัตถุดิบไว้เท่าไหร่?"

โหลวเฟิ่งอวิ๋นช่วยเก็บหนังสือพิมพ์และเอกสารที่วางระเกะระกะบนโต๊ะให้เข้าที่ ก่อนจะตอบว่า "สืบมาแล้วค่ะ ทุกคนเพิ่งจะเริ่มทำธุรกิจ ก็เลยระมัดระวังตัวกันหน่อย อย่างโรงงานซิงเย่ของตระกูลถังที่ว่าตุนไว้เยอะที่สุด ก็มีวัตถุดิบไม่ถึงหนึ่งไตรมาส ส่วนโรงงานที่ตุนไว้น้อยๆ ก็มีพอใช้แค่เดือนเดียวเท่านั้นค่ะ"

"แล้วสองพี่น้องเซี่ยจั่วจื้อล่ะ?" ซ่งเทียนเย่าจิบชาแล้วถามต่อ

"เซี่ยจั่วจื้อที่คุณช่วยให้เขากู้เงินจากธนาคารเอชเอสบีซีมาล้านห้าแสนเหรียญนั่นน่ะ ตอนนี้เอาเวลาไปทุ่มกับบริษัทตัดเย็บเสื้อผ้าอะไรนั่นของเขาสะหมดแล้ว ปล่อยให้เซี่ยฮาร์รี่น้องชายเป็นคนดูแลธุรกิจวิกผมแทน พวกโรงงานพวกนั้นก็อยากจะกว้านซื้อวัตถุดิบจากเซี่ยฮาร์รี่ลอตใหญ่เหมือนกันนะ แต่หมอนี่มันตาแหลม พอเห็นว่ามีโรงงานเปิดเยอะ ก็เลยยอมปล่อยของให้ทีละนิดทีละหน่อย เห็นได้ชัดว่ากะจะรอให้มีโรงงานไหนทนไม่ไหว เป็นฝ่ายเสนอราคาซื้อวัตถุดิบแข่งกันเองน่ะสิ พอคุณสั่งให้ฉันเอาเงินแสนห้าหมื่นเหรียญไปเหมาซื้อวัตถุดิบที่หมอนั่นตุนไว้ในโกดังฮ่องกงจนเกลี้ยง ก็เข้าทางมันพอดีเลย ฉันว่าคราวหน้ามันต้องเตรียมโก่งราคาพวกเราแน่ๆ" โหลวเฟิ่งอวิ๋นเดินมาตรงหน้าซ่งเทียนเย่า ดึงลิ้นชักโต๊ะทำงานออก แล้วกวาดเอาเศษเงินฮ่องกง ไม้ขีดไฟ และของกระจุกกระจิกบนโต๊ะเก็บใส่ลิ้นชักให้เรียบร้อย