บทที่ 286 โอกาสของตระกูลถัง

"อาเย่า อาลิ่วบอกว่าพรุ่งนี้เช้าเธอจะกลับฮ่องกงเหรอ? ทำไมไม่อยู่รักษาตัวที่มาเก๊าให้หายดีก่อนล่ะ รอให้เธอหายดีแล้ว ฉันจะเลี้ยงรับรองเธอให้เต็มที่สักหลายๆ วันเลย"

จนกระทั่งเวลาสี่ทุ่ม เหอเสียนถึงได้คาบซิการ์เดินเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยสวีตของโรงพยาบาลจิ้งหูที่ซ่งเทียนเย่าพักอยู่ และเอ่ยกับซ่งเทียนเย่าที่กำลังได้รับการป้อนน้ำซุปจากเมิ่งหว่านชิง

ซ่งเทียนเย่าพยักพเยิดหน้าให้เมิ่งหว่านชิง หญิงสาวลุกขึ้นเก็บภาชนะ พยักหน้าทักทายเหอเสียนและหวงจื่อหยาที่เพิ่งเดินเข้ามาเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกไป ในห้องจึงเหลือเพียงซ่งเทียนเย่าที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย หวงลิ่วที่ยืนพิงหน้าต่างมองวิวกลางคืนพลางโยนกระสุนปืนเล่นในมืออย่างคล่องแคล่ว และเหอเสียนกับหวงจื่อหยาที่เพิ่งเข้ามา

เหอเสียนเดินไปนั่งลงบนเตียงผู้ป่วยของซ่งเทียนเย่า มองตาเขาแล้วเอ่ยอย่างจริงใจ "เธออุตส่าห์มาเยี่ยมฉัน แต่ฉันดูแลไม่ดีจนเธอต้องมาเจ็บตัวแบบนี้ ต้องให้โอกาสฉันได้ชดเชยบ้างนะ วางใจเถอะ คราวนี้รับรองว่าจะไม่มีปัญหาอะไรเกิดขึ้นอีกแน่นอน"

"พี่เสียน ธุรกิจเล็กๆ ของผมที่ฮ่องกงช่วงนี้ขาดคนดูแลไม่ได้น่ะครับ ผู้หญิงของผมสองคนรีบแจ้นมาเยี่ยมตั้งแต่บ่าย คนนึงรับหน้าที่ดูแลโรงงานให้ผม เพิ่งจะเจอหน้ากันไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ถูกผมไล่กลับฮ่องกงไปแล้ว เวลาไม่คอยท่าครับ ไว้ผมหายดี ธุรกิจนิ่งเมื่อไหร่ ผมจะกลับมาเยี่ยมพี่เสียนใหม่แน่นอนครับ" ซ่งเทียนเย่าพยายามฝืนลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียง เอ่ยตอบเหอเสียน "ความจริงที่มาครั้งนี้ ตอนแรกก็กะว่าจะมาเยี่ยมคารวะพี่เสียนตอนเช้า แล้วบ่ายๆ ก็กลับฮ่องกงเลยนั่นแหละครับ"