บทที่ 289 หุ้นส่วนที่ดีที่สุด

"ได้ข่าวว่าคุณซ่งบาดเจ็บหรือครับ?" เซี่ยฮาร์รี่ที่ยืนอยู่บนท่าเรือ เอ่ยถามโหลวเฟิ่งอวิ๋นซึ่งกำลังจัดแจงให้คนงานขนวัตถุดิบขึ้นรถบรรทุก

โหลวเฟิ่งอวิ๋นขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "เถ้าแก่เซี่ย คุณซ่งบาดเจ็บแค่นิดหน่อยค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ใกล้จะหายแล้ว"

"ทำไมวันนี้ไม่เห็นเถ้าแก่เกา แต่กลายเป็นคุณโหลวมาคุมของเองล่ะครับ? ปกติเถ้าแก่เกาจะเป็นคนจัดการเรื่องนี้นี่นา" เซี่ยฮาร์รี่ยังคงเอ่ยถามโหลวเฟิ่งอวิ๋นด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

โหลวเฟิ่งอวิ๋นรับสมุดบัญชีจากคนงานที่กำลังจดบันทึกมาเปิดดูผ่านๆ พลางตอบ "อาฮุยเขายุ่งอยู่กับธุรกิจของตัวเอง ฉันเลยต้องมาจัดการเอง ขอแค่ผมเปียสองแสนเส้นนี้เข้าโกดังโรงงานวิกผมจิ่วกวง เถ้าแก่เซี่ย คุณซ่งก็ฝากบอกมาว่า พวกคุณสองพี่น้องยังคงเป็นเพื่อนที่ดีของเขาค่ะ"

"แน่นอนครับ แน่นอน ผมคิดทบทวนอยู่นาน ยอมฉีกสัญญากับพวกนั้นเพื่อขายผมเปียสองแสนเส้นนี้ให้คุณซ่งดีกว่า พอรู้ว่าสมาคมวิกผมกีดกันคุณซ่งออกไป ผมล่ะโกรธแทนจริงๆ นี่ก็ถือว่าผมยอมยื่นมือเข้าช่วยเพื่อนในยามยากนะครับ" เซี่ยฮาร์รี่ยิ้มกว้างจนตาหยี