บทที่ 290 ลงมือ

แต่เดิมการเจรจาค้าขายกับพวกอินเดีย มักจะเป็นหน้าที่ของถังป๋อฉี แต่หลังจากก่อตั้งสมาคมผู้ผลิตวิกผมขึ้น ถังเหวินเป้าก็ถือวิสาสะยึดหน้าที่ติดต่อกับซัพพลายเออร์มาทำเอง โดยอ้างว่าให้สมาคมเป็นตัวแทนในการเจรจา

ดังนั้น พอรู้ข่าวว่าซ่งเทียนเย่าแย่งกว้านซื้อวัตถุดิบของโรงงานทั้งสิบแห่งไป ถังเหวินเป้าและเถ้าแก่โรงงานคนอื่นๆ ก็รีบรวบรวมสัญญาจัดหาวัตถุดิบที่เคยเซ็นไว้กับคนอินเดีย เตรียมตัวจะไปเค้นคอถามให้รู้เรื่อง ว่าพวกมันเอาความกล้ามาจากไหน ถึงไม่กลัวผิดสัญญา กล้าเอาวัตถุดิบของพวกเขาไปขายให้ซ่งเทียนเย่าได้หน้าตาเฉย

"เถ้าแก่เซี่ย" ถังเหวินเป้ารวมตัวกับเถ้าแก่โรงงานอีกเก้าแห่ง นัดเซี่ยฮาร์รี่มาพบที่ภัตตาคารเอินอวิ๋นราวกับกำลังไต่สวนนักโทษ "เราได้ข่าวมาว่า เมื่อวานคุณเอาวัตถุดิบที่ส่งมาจากอินเดีย ซึ่งควรจะเป็นของพวกเรา ไปขายโก่งราคาให้ซ่งเทียนเย่า แล้วพอเซ็นสัญญาเสร็จ ซ่งเทียนเย่าก็รีบไปป่าวประกาศโอ้อวดว่าตอนนี้บีบคอพวกเราไว้ได้แล้ว กำลังรอให้พวกเราซมซานไปกราบเท้าขอร้องเขาอยู่"

เซี่ยฮาร์รี่มองหน้าถังเหวินเป้าและพวกพ้องที่กำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาคาดคั้นอย่างไม่สะทกสะท้าน ยิ้มหน้าระรื่นยอมรับอย่างตรงไปตรงมา "ใช่ครับ ผมบอกคุณซ่งไปแบบนั้นจริงๆ แล้วก็ขายของลอตนึงให้เขาไปจริงๆ ด้วย พวกคุณก็น่าจะรู้ว่าคุณซ่งรับซื้อวัตถุดิบในราคาสูงลิ่ว เส้นละตั้งห้าเหรียญ ราคาแบบนี้มันยั่วยวนให้ใครต่อใครแห่ไปหาผมเปียที่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้หรืออินเดียกันทั้งนั้นแหละ การทำตัวเอาแต่ใจแล้วปั่นป่วนตลาดแบบนี้ มันไม่ส่งผลดีต่อพวกเราทุกคนเลยนะครับ"

"ไม่ส่งผลดีต่อพวกเราน่ะใช่ แต่สำหรับคุณมันก็ไม่แน่หรอกนะ" ตั้งแต่ได้เป็นประธานสมาคมผู้ผลิตวิกผม ถังเหวินเป้าก็พยายามวางมาดเลียนแบบพวกเจ้าสัวตระกูลใหญ่ เปลี่ยนจากใส่สูทมาใส่ชุดจีนแบบดั้งเดิม ในมือก็ถือป้านชาจื่อซาและลูกประคำ เขาทำท่าวางฟอร์ม ยิ้มหยันให้เซี่ยฮาร์รี่ "แต่ตอนนี้ฉันไม่สนหรอกนะว่าคุณขายอะไรให้ซ่งเทียนเย่า ฉันสนแค่วัตถุดิบของโรงงานทั้งสิบแห่ง คุณกะจะเอายังไง? กะจะตัดขาดกับพวกเรา? ส่งของให้แค่โรงงานของซ่งเทียนเย่าที่เดียวงั้นสิ?"