บทที่ 292 ไร้สิ้นพืชพันธุ์ ข้าผู้กุมชะตาฟ้า

ถังป๋อฉีเพิ่งจะรู้สึกว่าหน้าตาอันหล่อเหลาที่พ่อแม่ให้มา มันมีความสำคัญก็วันนี้แหละ

ตอนที่เขากำลังชงกาแฟอยู่ในโถงต้อนรับของบริษัท พร้อมกับคุยเล่นกับพนักงานเพื่อแสดงความเป็นกันเอง พนักงานหญิงจากบริษัทการค้าชั้นล่างก็มาขอยืมกระดาษกับปากกา แล้วก็เล่าเรื่องที่เพิ่งเจอมาตอนไปตรวจรับสินค้าที่โกดังท่าเรือให้ฟังอย่างไม่คิดอะไร เธอบอกว่ามีคนอินเดียที่ทำหน้าที่ขนส่งวิกผมถูกตำรวจจับตัวไป ประโยคที่ไม่ได้ตั้งใจนี้ทำเอาหัวใจของถังป๋อฉีแทบหยุดเต้น เขารีบเชิญพนักงานหญิงคนนั้นเข้าไปในห้องทำงานของตัวเองทันที ทำเอาเธอถึงกับทำตัวไม่ถูก แล้วก็สั่งให้เธอเล่าทุกอย่างที่เห็นที่ท่าเรือออกมาให้หมด

พนักงานหญิงคนนี้ไม่ได้เห็นตอนที่กรมศุลกากรกับกรมอนามัยและการแพทย์ผลัดกันลงพื้นที่ไปตรวจค้นโกดังของเซี่ยฮาร์รี่ ตอนที่เธอไปถึงโกดังท่าเรือ เธอเห็นแค่ตอนที่เซี่ยฮาร์รี่ถูกตำรวจน้ำหิ้วปีกไปในข้อหาต้องสงสัยว่าพัวพันกับการลักลอบนำเข้าสินค้าเถื่อน แต่ด้วยความที่อยากจะใช้เวลาอยู่กับหนุ่มหล่ออันดับหนึ่งของตึกพิควิลเลียมให้นานขึ้น เธอเลยเล่ารายละเอียดปลีกย่อยซะยืดยาว แต่กลับไม่ได้สังเกตเลยว่ายิ่งเธอเล่าน้ำไหลไฟดับมากเท่าไหร่ สีหน้าของถังป๋อฉีก็ยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ

พอส่งพนักงานหญิงคนนั้นกลับไป ถังป๋อฉีก็รู้สึกได้ว่ามือทั้งสองข้างของเขากำลังสั่นเทา ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอารมณ์พลุ่งพล่านหรือความหวาดกลัวกันแน่ คนอินเดียถูกจับข้อหาลักลอบขนสินค้าเถื่อนงั้นเหรอ?

ฮ่องกงเป็นเมืองท่าเสรี ภาษีต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ขอแค่ไม่ใช่พวกอาวุธสงครามหรือยาเสพติด สินค้าส่วนใหญ่ที่เข้าฮ่องกงก็แทบจะไม่มีข้อจำกัดอะไรเลย แล้วคนอินเดียนั่นไปลักลอบขนอะไรมาถึงโดนจับข้อหาลักลอบนำเข้า? ตอนนี้มีแค่ของที่มาจากจีนแผ่นดินใหญ่ทะลักเข้าฮ่องกง หรือไม่ก็เอาของจากฮ่องกงลักลอบส่งเข้าแผ่นดินใหญ่เท่านั้นแหละที่ถึงจะเรียกว่าลักลอบนำเข้าสินค้าต้องห้าม คนอินเดียนั่นขายเส้นผมก็กำไรบานตะไทอยู่แล้ว สมองมันมีปัญหาหรือไงถึงได้ไปยุ่งกับของพวกนั้น?