บทที่ 295 มีเหตุผลอะไรที่ฉันจะไม่ดีใจ?

หลังจากได้รับการตรวจเช็กอาการแล้ว ถังป๋อฉีก็ถูกจัดให้นอนให้น้ำเกลืออยู่บนเตียงคนไข้ จนล่วงเลยเข้าสู่ยามค่ำคืน กู้หลินซานก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะขอตัวกลับ เธอนั่งเงียบๆ อยู่ข้างเตียง ในมือถือมีดปอกผลไม้ กำลังปอกแอปเปิลให้เขา

ถังป๋อฉียิ้มให้กู้หลินซานและเอ่ยขึ้น "คุณกู้ครับ หมอบอกว่าผมไม่ได้เป็นอะไรมาก อาจจะแค่ทำงานหนักเกินไป ประกอบกับโกรธจัดกะทันหันก็เลยวูบไป ดึกมากแล้ว แถมสภาพผมตอนนี้ก็ไปส่งคุณไม่ได้ด้วย คุณรีบกลับไปพักผ่อนเถอะครับ ขับรถระวังๆ ด้วยนะ ที่นี่มีหมอกับพยาบาลคอยดูแล ไม่ต้องห่วงหรอก ตอนนั้นผมแค่โดนคำพูดของซ่งเทียนเย่ายั่วโมโหจนสติหลุดไปพักนึง ตอนนี้ผมดีขึ้นแล้วล่ะครับ เจอพายุก็แค่ต้องหาทางฝ่ามันไปให้ได้"

กู้หลินซานปอกแอปเปิลเสร็จ ค่อยๆ หั่นเป็นชิ้นเล็กๆ ยื่นไปจ่อที่ปากของถังป๋อฉี มองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนพลางคลี่ยิ้ม "แล้วนายคิดหาทางออกได้หรือยังล่ะ?"

"คำพูดของซ่งเทียนเย่าตอนแรกฟังดูน่ากลัวก็จริง แต่โชคดีที่ผมรู้ตัวก่อน น่าจะพอมีทางพลิกสถานการณ์ได้อยู่ พรุ่งนี้ผมจะรีบไปคุยกับเถ้าแก่โรงงานทั้งสิบแห่ง ให้ทุกคนยืนยันเป็นเสียงเดียวกัน แล้วหาทางสืบดูว่าซ่งเทียนเย่าเอาผมเปียลอตนั้นไปขายให้พวกอินเดียได้ยังไง ถ้าหาหลักฐานมาได้แล้วยื่นเรื่องให้ทางการฮ่องกง ก็น่าจะยังมีโอกาสพลิกเกมได้" ถังป๋อฉีพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แต่ในใจลึกๆ กลับไม่ค่อยมั่นใจนักหรอก คนอย่างซ่งเทียนเย่า ถ้าไม่ปิดช่องโหว่ไว้ทั้งหมด คงไม่ลงมือแน่ๆ

โอกาสรอดเพียงริบหรี่ในตอนนี้ คือการที่โรงงานทั้งสิบแห่งและบริษัทจีเมยของเขาต้องร่วมมือกันกดดันรัฐบาลให้สืบหาความจริง ภายในเวลาแค่เดือนเดียว อุตสาหกรรมวิกผมจากสิบโรงงานและบริษัทจีเมยของเขาก็ทำรายได้ทะลุสามล้านเหรียญฮ่องกง ช่วยกระตุ้นเศรษฐกิจฮ่องกงที่กำลังซบเซาให้กลับมาคึกคักได้อย่างโดดเด่น ตัวเลขที่สวยหรูขนาดนี้ ช่วยกู้หน้าให้พวกเจ้าหน้าที่รัฐบาลอาณานิคมฮ่องกงได้เป็นอย่างดี ยิ่งในช่วงที่มีการคว่ำบาตรด้วยแล้ว ตัวเลขระดับนี้น่าจะมากพอที่จะทำให้พวกเจ้าหน้าที่อังกฤษยอมออกโรงสืบสวนและเจรจาทำความเข้าใจกับทางอเมริกาให้ได้กระมัง?