บทที่ 296 พายุฝนมาเยือนในที่สุด

ท้องฟ้าค่อนข้างมืดครึ้ม ซ่งเทียนเย่าตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงฟ้าร้องแว่วมาแต่ไกล ฟู่ซินเหนียงยกกะละมังน้ำล้างหน้าเข้ามา ระหว่างที่กำลังจัดที่นอน เธอก็บอกกับซ่งเทียนเย่าที่กำลังให้ซูเหยียนช่วยล้างหน้าอย่างว่าง่ายว่า "นายท่านซ่งเพิ่งมาถึงค่ะ แต่พวกเราไม่ได้ปลุกคุณซ่ง ตอนนี้นายท่านกำลังกินข้าวต้มมื้อเช้าอยู่ข้างนอกกับพี่หกค่ะ"

"พ่อฉันเหรอ?" ซ่งเทียนเย่ารอให้ซูเหยียนเช็ดคราบน้ำบนใบหน้าจนแห้ง แล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัย

ตั้งแต่โรงงานวิกผมแห่งนี้เปิดทำการ ซ่งชุนเหลียงมาที่นี่แทบนับครั้งได้ เมื่อเดินออกจากห้องทำงาน ซ่งเทียนเย่าก็เห็นซ่งชุนเหลียงนั่งยองๆ อยู่ใต้ชายคาห้องครัวจริงๆ โดยมีหวงลิ่วและหนิงจื่อคุนร่วมวงอยู่ด้วย ทั้งสามคนถือชามข้าวต้ม ซดเสียงดังซู้ดซ้าด พลางจ้องมองกระดานหมากรุกตรงหน้า

ด้วยรายได้จากร้านขายยาตะวันตกอิงเต๋อในแต่ละเดือน ทำให้ตอนนี้ครอบครัวมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นมาก จ้าวเหม่ยเจินเองก็ไม่ได้ปล่อยให้สามีต้องลำบาก ตอนนี้ซ่งชุนเหลียงสวมชุดสูทตัดเย็บจากผ้าเนื้อดี สวมรองเท้าหนังนิ่ม ทว่าท่าทางการนั่งยองๆ ซดข้าวต้มอยู่ใต้ชายคานั้น ช่างขัดกับชุดที่สวมใส่อยู่อย่างสิ้นเชิง

"พ่อ มีธุระอะไรกับผมเหรอ?" ซ่งเทียนเย่าเดินเข้าไปหาและเอ่ยถาม