บทที่ 297 ชาวอังกฤษผู้กอบกู้ทุกสิ่ง

"คุณเมสัน ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะครับที่ต้องเชิญคุณมาที่นี่ท่ามกลางพายุฝนกระหน่ำแบบนี้ ท่านผู้ว่าการฯ รับทราบเรื่องทั้งหมดแล้วครับ แต่ตอนนี้ท่านกำลังติดสายคุยโทรศัพท์กับทางลอนดอนเพื่อจัดการงานที่สำคัญกว่าอยู่ พอท่านรู้เรื่องนี้ คำพูดแรกที่ท่านหลุดออกมาก็คือ ถ้าทุกอย่างเป็นความจริง การค้าและอุตสาหกรรมการผลิตของฮ่องกงที่แต่เดิมก็หดตัวลงจนเหลือแค่สายน้ำสายเล็กๆ อยู่แล้ว คงจะเหือดแห้งไปจนหมดสิ้น และนั่นจะกลายเป็นหายนะทางเศรษฐกิจของฮ่องกงเลยทีเดียว ถึงท่านจะไม่ได้พูดออกมาตรงๆ แต่ผมเดาว่าท่านคงจะรู้สึกผิดหวังในตัวคุณอยู่ไม่น้อยเลยล่ะครับ" โชดิคเลขานุการคนสนิทของผู้ว่าการฮ่องกงอเล็กซานเดอร์ แกรนแธมเอ่ยขึ้นขณะนั่งอยู่บนเก้าอี้บุนวมสีแดงตัวใหญ่ในห้องรับรองหมายเลขสี่ของทำเนียบผู้ว่าการฮ่องกง

หลังจากคนรับใช้ชาวจีนที่นำกาแฟมาเสิร์ฟค้อมศีรษะทำความเคารพและเดินออกไปแล้ว เขาก็ลดเสียงลงและพูดกับสือจื้ออี้อธิบดีกรมพาณิชย์และอุตสาหกรรมที่นั่งอยู่ตรงข้ามว่า "เมสัน เรื่องพรรค์นี้มันหลุดไปถึงหูพวกอเมริกันได้ยังไงกัน ผมล่ะไม่อยากจะเชื่อเลย พวกคนจีนลักลอบขนของเถื่อนกันแทบจะตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง พวกอเมริกันกลับทำอะไรไม่ได้ แต่พอคนอินเดียคนนึงขายเส้นผมจากจีนแผ่นดินใหญ่ กลับถูกพวกอเมริกันจับได้ไล่ทันซะงั้น? คุณก็รู้ใช่ไหมว่าตอนนี้ท่านผู้ว่าการฯ เกลียดพวกอเมริกันเข้าไส้ กรมศุลกากรของคุณน่าจะจัดการปิดข่าวเรื่องนี้เงียบๆ ได้แท้ๆ แต่ดันปล่อยให้มันกลายเป็นเรื่องใหญ่โตไปตกอยู่ในมือพวกอเมริกัน ทำให้พวกนั้นมีข้ออ้างมาโจมตีฮ่องกงว่าหย่อนยานในการบังคับใช้มาตรการคว่ำบาตรซะได้"

โชดิค ถือเป็นมือขวาอันดับสี่ของแกรนแธมในทำเนียบผู้ว่าฯ อันดับหนึ่งคือรองผู้ว่าการฯ อันดับสองคือผู้ช่วยส่วนตัว อันดับสามคือหัวหน้าพ่อบ้าน และอันดับสี่ก็คือเขา เลขานุการคนสนิท แม้แกรนแธมจะไม่ได้จัดอันดับพวกเขาอย่างเป็นทางการ แต่ในทำเนียบผู้ว่าฯ เมื่อแกรนแธมไม่ว่างพบใครด้วยตัวเองและส่งพวกเขาไปเป็นตัวแทน หมายเลขห้องรับรองที่พวกเขาใช้ก็เป็นการบ่งบอกถึงลำดับความสำคัญเหล่านี้ได้เป็นอย่างดี

การที่โชดิคเป็นตัวแทนแกรนแธมพบแขก เขาสามารถใช้ห้องรับรองหมายเลขสี่ได้ ส่วนสามคนแรกที่ตำแหน่งสูงกว่าเขาก็มีสิทธิ์ใช้ห้องรับรองหมายเลขหนึ่ง สอง และสาม ตามลำดับ

ก่อนหน้านี้ หากแกรนแธมไม่มีเรื่องด่วนอะไรให้จัดการ เขาก็มักจะต้อนรับสือจื้ออี้ด้วยตัวเองในห้องทำงานเสมอ แต่ครั้งนี้ แม้แต่หัวหน้าพ่อบ้านยังไม่ยอมออกมาต้อนรับ มีเพียงพ่อบ้านธรรมดาคนหนึ่งออกมาทักทาย แล้วก็ปล่อยให้เลขานุการคนสนิทอย่างเขามาพบสือจื้ออี้ในห้องรับรองหมายเลขสี่ นี่ก็เป็นการส่งสัญญาณชัดเจนแล้วว่า แกรนแธมไม่พอใจอย่างมากกับการจัดการเรื่องนี้ของสือจื้ออี้