บทที่ 298 ความหวังสุดท้าย

พายุฝนโหมกระหน่ำอยู่เบื้องนอก เสียงฟ้าร้องดังกึกก้องราวกับคลื่นยักษ์

ทว่าภายในห้องประชุมชั้นห้าของโรงแรมดัดลีย์ กลับเงียบสงบปราศจากเสียงรบกวนจากพายุฝนด้านนอก ถังเหวินเป้าและถังจิ่งหยวน สองพ่อลูกนั่งอยู่ที่โต๊ะประชุม แม้เสื้อผ้าของทั้งคู่จะแห้งสนิทและดูหรูหรา ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับดูย่ำแย่ยิ่งกว่าไก่ตกน้ำกลางพายุฝนเสียอีก

เมื่อวานบ่าย กู้หลินซานเพิ่งเล่นกลลวง 'ล่อเสือออกจากถ้ำ' ไปหมาดๆ โดยอ้างชื่อถังป๋อฉี ส่งถังเหวินเป้าไปคุยกับเถ้าแก่โรงงานทั้งสิบแห่ง เพื่อแจ้งข่าวลือเรื่องซ่งเทียนเย่ากว้านซื้อผมเปียจากจีนแผ่นดินใหญ่ และสั่งให้โรงงานอื่นๆ ระงับการผลิตชั่วคราวเพื่อรอดูสถานการณ์

ในเวลาเดียวกัน เธอก็นัดถังจิ่งหยวนไปที่บริษัทการค้าระหว่างประเทศจีเมย สาขาฮ่องกง และจัดการโอนกรรมสิทธิ์บริษัทให้เป็นชื่อของถังจิ่งหยวนเสร็จสรรพ

ถ้าถังเหวินเป้าไม่ถูกส่งไปพบกับเถ้าแก่โรงงานคนอื่นๆ จนทำให้ถังจิ่งหยวนไม่มีโอกาสได้ปรึกษา เขาคงจะจับสังเกตถึงความผิดปกติได้ แต่ก็น่าเสียดายที่ถังจิ่งหยวนนั้นอ่อนหัดเกินไป แม้ช่วงหลังๆ มานี้เขาจะดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นกว่าสมัยที่ยังเอาแต่เที่ยวเตร่ แต่เขาก็ขาดประสบการณ์ในแวดวงธุรกิจอย่างมาก พอเห็นบริษัทมาวางอยู่ตรงหน้า ก็ถูกความโลภบังตาจนหลงกลตกลงไปในเหวลึกอย่างง่ายดาย