บทที่ 301 ซือเย่ฮุย ผู้หาเงินดอลลาร์

"ผู้จัดการเสิ่น เรื่องของคนอินเดียไปถึงไหนแล้วครับ? อ้อ จริงสิ แองจี้ เพอร์ริสเพิ่งกลับมาจากอเมริกา ผมเลยฝากเธอหิ้วซิการ์ยี่ห้อโปรดของประธานาธิบดีไอเซนฮาวร์มาฝากคุณด้วยนะ" ภายในร้านอาหารบนยอดเขาเดอะพีค ซ่งเทียนเย่ากวักมือเรียกหวงลิ่วที่ยืนอยู่ด้านข้าง หวงลิ่วส่งกล่องของขวัญในมือให้ซ่งเทียนเย่า ก่อนที่ซ่งเทียนเย่าจะเลื่อนกล่องของขวัญใบนั้นข้ามโต๊ะไปตรงหน้าผู้จัดการธนาคารเอชเอสบีซี

เสิ่นปี้ หรือไมเคิล แซนด์เบิร์ก ยิ้มรับ เขาชื่นชอบการติดต่อธุรกิจกับนักธุรกิจชาวจีนแบบซ่งเทียนเย่าเป็นอย่างมาก

แต่ด้วยตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายสินเชื่อระดับล่างของเขาในตอนนี้ พวกเจ้าสัวชาวจีนรายใหญ่ของฮ่องกงก็มักจะข้ามหน้าข้ามตาไปติดต่อกับผู้บริหารระดับสูงกว่าเขาอยู่ดี ส่วนชาวจีนธรรมดาทั่วไป ถ้าไม่มีเส้นสาย หรือการรับรองจากพวกเจ้าสัว ก็แทบจะหมดสิทธิ์เปิดบัญชีหรือทำธุรกรรมกับเอชเอสบีซีได้เลย เขาจึงมีโอกาสได้พบปะชาวจีนไม่มากนัก ช่วงนี้ นอกจากเรื่องเงินกู้สองก้อนที่ซ่งเทียนเย่าติดต่อผ่านเขาแล้ว เขาก็แทบจะนั่งตบยุง เพราะสภาพเศรษฐกิจฮ่องกงที่ซบเซา ทำให้ไม่ค่อยมีใครอยากจะมากู้เงินไปจ่ายดอกเบี้ยให้ธนาคาร

"ขอบคุณครับ คุณซ่ง ได้ข่าวว่าเมื่อบ่ายนี้คุณคุยธุรกิจกับพวกเถ้าแก่โรงงานวิกผมซะชื่นมื่นเลยนี่ครับ?" ครั้งนี้เสิ่นปี้พูดภาษาจีนที่ฟังดูแปร่งหูและแข็งทื่อกับซ่งเทียนเย่า

ซ่งเทียนเย่ามองเสิ่นปี้แล้วหัวเราะ "คุณพูดภาษาจีนได้ดีทีเดียวนะเนี่ย"