บทที่ 308 ลูกคุณหนูโรเบิร์ต

"ให้ฉันไปช่วยทำหน้าที่เลขาให้คุณไหมคะ? ฉันได้ยินมาว่าโรงงานวิกผมอื่นๆ ช่วงนี้เหมือนจะเจอปัญหาใหญ่กันหมด มีแค่โรงงานคุณที่ปลอดภัยไร้กังวล ชัดเจนเลยว่าคุณเป็นผู้ชนะอีกแล้ว" เจียงหย่งเอินใช้มือปัดปอยผมข้างแก้มเบาๆ แล้วหัวเราะออกมาด้วยความรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

สำหรับจุดจบของเจียงหย่งเอินที่ต้องลาออกจากฉู่เสี้ยวจงด้วยความผิดหวังนั้น ซ่งเทียนเย่าไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลย เจียงหย่งเอินไม่ใช่คนที่ไม่มีความสามารถ ตรงกันข้าม ความสามารถในการทำงานที่สูงมากของเธอต่างหากที่เป็นสาเหตุหลักที่ทำให้เธอต้องลาออก

เธอมาจากสมาคมเลขานุการวิชาชีพแห่งฮ่องกง สมาชิกในสมาคมนี้แม้ภายนอกจะเรียกว่าเลขา แต่ความจริงแล้วคือจุดเริ่มต้นของผู้บริหารมืออาชีพในฮ่องกง การใช้งานเลขาจากสมาคมนี้ให้ทำแค่หน้าที่เลขาธรรมดาทั่วไปถือเป็นการใช้งานคนไม่คุ้มค่า วิธีที่ดีที่สุดคือให้เจ้าของบริษัทกำหนดทิศทาง แล้วมอบอำนาจทั้งหมดให้พวกเธอเป็นคนบริหารจัดการให้กิจการเติบโต

ปัญหาคือตอนนี้นักธุรกิจชาวจีนในฮ่องกงยังคงคุ้นชินกับการให้ลูกสืบทอดกิจการของพ่อ หลังจากฉู่เหยาจงอายุมากขึ้น ก็ยกบริษัทลี่เหิงให้ฉู่เสี้ยวจง ลูกชายคนโตของตระกูลที่กำลังหนุ่มแน่นและแข็งแรง การจะหวังให้ฉู่เสี้ยวจงที่เพิ่งกุมอำนาจและเต็มไปด้วยความมั่นใจ ยอมปล่อยอำนาจให้คนนอกมาบริหารธุรกิจของลี่เหิงนั้น อย่าว่าแต่ฉู่เสี้ยวจงจะไม่ทำเลย ต่อให้เขาทำจริงๆ ฉู่เหยาจงก็ไม่มีทางทนดูธุรกิจของตระกูลถูกบริหารโดยคนนอกได้

รูปแบบการทำธุรกิจแบบจีนดั้งเดิมในฮ่องกง ยังไม่สามารถถูกล้มล้างได้ง่ายๆ ขนาดนั้น