บทที่ 311 เซียนพนันปะทะเซียนพนัน

ที่โรงงานวิกผมจิ่วกวง เวลาประมาณสามทุ่ม โหลวเฟิ่งอวิ๋น นั่งอยู่ในห้องทำงานของซ่งเทียนเย่าด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ระหว่างรอเขากลับมา

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งในชุดสูทสวมหมวกทรงอ่อน นั่งหอบหายใจอยู่บนเตียงเดี่ยวของซ่งเทียนเย่า สภาพของเขาดูไม่จืดเลย ใบหน้าบวมแดง มีรอยข่วนตามคอและหน้า กระดุมเสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ย เนกไทถูกดึงจนดูเหมือนปลอกคอสุนัขมากกว่า

เจ๊สยงยืนตระหง่านอยู่ด้านหลังโหลวเฟิ่งอวิ๋น มือข้างหนึ่งถือมีดสับหมูเล่มโต อีกมือเท้าเอว ท่าทางองอาจราวกับองครักษ์หญิง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเนื้อก้อนๆ ดูดุดัน ดวงตาเบิกโพลงจ้องเขม็งไปที่ชายที่อ้างตัวว่าเป็นลุงของเถ้าแก่ซ่ง ซึ่งกำลังนั่งอยู่บนเตียง

ที่หน้าประตูยังมีคนงานชายกะดึกอีกสองคนที่เจ๊สยงไปตามมาจากโรงงานแป้งข้างๆ พวกเขาถือไม้ขัดแตะท่อนใหญ่ รอรับคำสั่งจากลูกพี่หญิงแห่งโรงงานอย่างเจ๊สยง พร้อมจะลงมือสั่งสอนชายคนนี้ทุกเมื่อ

ด้านนอกห้องทำงาน เฮียสยง พยายามรั้งตัวหนิงจื่อคุน เซียนพนันเฒ่าเอาไว้ หนิงจื่อคุนในตอนนี้ดูมีเรี่ยวแรงราวกับขุนศึกเฒ่าผู้ไม่ยอมแพ้ มือข้างหนึ่งยันไม้กวาดด้ามไม้ไผ่ขนาดใหญ่ไว้ อีกมือก็ชี้หน้าด่ากราดไปทางห้องทำงานทั้งที่ยังหอบแฮ่กๆ แม้จะโดนเฮียสยงดึงตัวไว้ก็ตาม