บทที่ 310 ล่วงเกินร่างกายผู้หญิงนั้นง่าย แต่การให้สัญญานั้นยากยิ่ง

ซ่งเทียนเย่ากับหวงลิ่วรีบมาถึงโรงพยาบาลตงหัว ก็เห็นซ่งเฉิงซีกำลังจะปฏิเสธคำขอร้องของฉีเหว่ยเหวินที่อยากให้นอนพักดูอาการสักสองสามวัน และเตรียมตัวจะกลับไปที่สลัมเกาลูน พอดี

"เจ๊เหวินโทรมาบอกว่าปู่ไม่ค่อยสบายครับ" ซ่งเทียนเย่าอธิบายให้ปู่ฟัง แล้วก็เดินเข้าไปประคองแขนท่านอย่างเป็นธรรมชาติ "ปู่เจ็บตรงไหนครับ?"

สีหน้าของซ่งเฉิงซียังคงดูไม่ค่อยดีนัก "ปู่ไม่ได้เป็นอะไร แค่โดนยั่วโมโหนิดหน่อย"

"งั้นกลับไปคุยกันที่บ้านดีกว่าครับ เดี๋ยวผมขับรถไปส่ง" ซ่งเทียนเย่าประคองซ่งเฉิงซีเดินออกไปหน้าโรงพยาบาล

ไม่ใช่ว่าเขาไม่เป็นห่วงสุขภาพปู่หรอกนะ แต่ซ่งเฉิงซีรู้สภาพร่างกายตัวเองดี แกเคยเป็นผู้ฝึกยุทธมาก่อน เลยพอจะรู้เรื่องการจับชีพจรอยู่บ้าง ถ้ามีปัญหาอะไรจริงๆ แกคงไม่ฝืนหรอก เพราะแกยังมีโรงเรียนสอนเด็กยากไร้หลงจินกับบ้านพักคนชราที่ต้องดูแล คงรีบหายามากินบำรุงแล้วล่ะ