บทที่ 313+314 ลูหรงฟาง

ทว่าหลังจากนั้น ซ่งเทียนเย่าก็แอบหัวเราะเยาะตัวเองในใจ ไม่ว่าซ่งชุนจงจะพูดเรื่องจริงหรือโกหก จะเป็นเศรษฐีในมาเลเซียจริงๆ หรือเป็นแค่สิบแปดมงกุฎตัวเอ้ มันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขาเลยสักนิด คำพูดพวกนั้น ซ่งเทียนเย่าก็ถือซะว่าฟังนิทานปรัมปราเรื่องหนึ่งก็แล้วกัน

"ในเมื่อลุงมีทั้งสวนยางและโรงงานปูนซีเมนต์แล้ว ต่อไปก็ใช้ชีวิตเป็นนักธุรกิจสุจริตอย่างสงบสุขในมาเลเซียเถอะครับ การที่สามารถวางมือจากยุทธจักรได้รอดปลอดภัยมาจนถึงทุกวันนี้ ถือเป็นเรื่องที่หาได้ยากแล้วนะครับ" ซ่งเทียนเย่ายิ้มพลางวางนามบัตรลง แล้วส่งยิ้มให้ซ่งชุนจง

ซ่งชุนจงก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างปลงๆ "ใช่แล้วล่ะ เผลอแป๊บเดียวหนีจากฮ่องกงมาสิบปีแล้ว อาเย่า หลานก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ลุงผิดต่อปู่หลานเองที่ไม่ได้กลับมาดูแลท่านตลอดสิบปี อาสามหลานก็ด่วนจากไปเร็ว โชคดีที่มีหลานกับพ่อคอยดูแลปู่ ต่อไปถ้ามีอะไรให้ลุงช่วย ก็โทรมาตามเบอร์ในนามบัตรได้เลย ถึงลุงจะทำเรื่องแย่ๆ มาทั้งชีวิต แต่ลุงก็ยังไม่ลืมว่าตัวเองแซ่ซ่ง ไม่มีวันงกกับคนในครอบครัวแน่นอน"

"ขอบคุณมากครับลุงใหญ่ แต่ช่วงนี้ธุรกิจผมก็พอไปได้ จัดการได้อยู่ครับ ถ้าต้องการความช่วยเหลือเมื่อไหร่ ผมจะเอ่ยปากแน่นอนครับ" ซ่งเทียนเย่าเอนตัวพิงพนักเก้าอี้พลางตอบกลับ

กับซ่งชุนจง ขอแค่รักษาสถานะความเป็นญาติกันไว้ก็พอแล้ว เรื่องธุรกิจหรือการเงิน ไม่ต้องมาข้องเกี่ยวกันจะดีกว่า