บทที่ 315 บนฟ้าไร้จันทร์ฉายเด่นยั่งยืน ในโลกมนุษย์ยังคงมีฤดูใบไม้ผลิหวนคืน

"อาหยาง ฉันมีเรื่องนึงที่คิดยังไงก็คิดไม่ออกว่ะ" ลูหรงฟางนั่งอยู่บนเบาะหน้าข้างคนขับ หันไปถามพานกั๋วหยาง เพื่อนซี้ที่กำลังกัดซาลาเปาหมูแดงกินเป็นอาหารเช้าอย่างเอาเป็นเอาตาย พลางขับรถมุ่งหน้าไปยังย่านคอสเวย์เบย์

พานกั๋วหยางกลืนซาลาเปาลงคอ "เรื่องบ้าอะไรวะที่แกคิดไม่ออก? คิดไม่ออกล่ะสิว่าทำไมฉันกับชุนเม่ย น้องสาวนาย ถึงได้กิ่งทองใบหยก เหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยกแบบนี้"

"ฉันก็ชอบเล่นหุ้นบ้างเป็นงานอดิเรกนะ แต่ที่ฉันไม่เข้าใจคือ ทำไมจู่ๆ ถึงมีคนส่งจดหมายซองนั้นมาให้ฉัน จดหมายที่แฉความเคลื่อนไหวของซ่งเทียนเย่าในตลาดหุ้นน่ะ มันไม่มีเหตุผลเอาซะเลย จริงไหม? ในเมื่อซ่งเทียนเย่าสามารถทำเงินเป็นกอบเป็นกำจากธุรกิจวิกผมได้ แล้วยังกล้าโดดเข้ามาเล่นหุ้น เขาก็ต้องรู้สิว่า ต่อให้บริษัทซีเจิ้นจะออกหุ้นเพิ่มทุนเมื่อหลายปีก่อนเพื่อลดสัดส่วนการถือหุ้นของตระกูลหลินลงก็เถอะ แต่ธุรกิจของซีเจิ้นมันใหญ่โตขนาดไหน ทั้งที่ดิน คลังน้ำมัน โรงแรม กิจการสารพัดอย่างกระจายไปทั่ว ต่อให้เขาทุ่มเงินทั้งหมดที่หามาได้จากตลาดวิกผมลงไป ก็ไม่มีทางฮุบซีเจิ้นได้จริงๆ หรอก เผลอๆ การขายชอร์ต หุ้นซีเจิ้นเพื่อทำกำไรส่วนต่าง ยังจะดูเป็นไปได้มากกว่าซะอีก" ลูหรงฟางลูบคางพึมพำกับตัวเอง

พานกั๋วหยางไม่ได้สนใจสิ่งที่ลูหรงฟางพูดเลย เขารู้จักเพื่อนคนนี้มาตั้งแต่มัธยม รู้ดีว่าเวลาหมอนี่ตั้งคำถาม ก็ไม่ได้คาดหวังคำตอบจากเขาหรอก

พอขับรถมาถึงอ่าวนกกระจอกที่คอสเวย์เบย์ซึ่งยังดูรกร้างว่างเปล่า พานกั๋วหยางถึงได้หันไปคุยกับลูหรงฟาง "ว่ามาสิ อุตส่าห์ถ่อมาถึงอ่าวนกกระจอกแต่เช้าตรู่แบบนี้ นึกแผนหาเงินอะไรออกอีกล่ะ"