บทที่ 316 เรื่องตลกของธนาคารเอชเอสบีซีกับบริษัทเยอร์ดีน แมธทีสัน

จอห์น โบว์ จากฝ่ายหลักทรัพย์ของธนาคารเอชเอสบีซีอายุ 27 ปี ดูภายนอกแล้วเขาดูเป็นนักการเงินระดับหัวกะทิมากกว่าเสิ่นปี้ที่มีรูปร่างสูงใหญ่และหน้าตาคมเข้ม จอห์น โบว์มีรูปร่างผอมเพรียวและสมส่วนกว่า จมูกงุ้มแบบชาวอังกฤษแท้ๆ สวมแว่นตากรอบดำ วันนี้เขาใส่เสื้อโปโลสีขาวกับกางเกงผ้าฝ้ายสีทึบที่รีดจนเห็นรอยจีบชัดเจน สวมถุงมือกอล์ฟที่มือซ้าย กำลังวาดวงสวิงตีลูกกอล์ฟอย่างสง่างาม ลูกกอล์ฟลูกเล็กๆ พุ่งออกไปตามแรงเหวี่ยง กลิ้งไปตามความลาดเอียงของสนามหญ้า และตกลงหลุมไปอย่างแม่นยำ

"นกสิบตัวในป่า สู้ไม่ได้กับนกตัวเดียวในมือ!" หลังจากเห็นลูกลงหลุม จอห์น โบว์ก็หันกลับมากำหมัดแน่นด้วยความดีใจ แล้วตะโกนสุภาษิตอังกฤษโบราณใส่เสิ่นปี้ ซ่งเทียนเย่า แองจี้ เพอร์ริส และเจียงหย่งเอินที่ยืนอยู่ข้างๆ

ซ่งเทียนเย่ากับเสิ่นปี้ที่กำลังคาบซิการ์อยู่ ยกนิ้วโป้งให้วงสวิงอันยอดเยี่ยมของจอห์น โบว์ พร้อมกับปรบมือรัวๆ

จอห์น โบว์ส่งไม้กอล์ฟให้แคดดี้ ถอดถุงมือออก ปล่อยให้พนักงานซ่อมแซมหญ้าต่อไป ส่วนตัวเองก็เดินกลับมาที่ใต้ร่มกันแดดด้วยความตื่นเต้น หยิบซิการ์สีน้ำตาลออกจากกล่องไม้เชอร์รี่บนโต๊ะเตี้ย ตัดปลายซิการ์อย่างชำนาญ เขาไม่ใช้ไฟแช็กทองคำที่วางอยู่บนโต๊ะ แต่เลือกใช้ไม้ขีดก้านยาวแบบโบราณจุดไฟ ค่อยๆ พ่นควันสีเทาเงินออกมา แล้วพูดกลั้วหัวเราะว่า

"ตอนหนุ่มๆ ผมเคยฝันอยากเป็นนักกอล์ฟอาชีพนะ อยากจะไปดวลกับเฮนรี่ คอตตอน สั่งสอนพวกคนอเมริกันให้หลาบจำในการแข่งขันไรเดอร์คัพน่าเสียดายที่ตอนนั้นผมยังตีไม่ได้สวยขนาดนี้เลย คุณซ่ง ฝีมือกอล์ฟคุณก็ไม่เลวนะ ดูเหมือนจะฝึกมาหนักเลยสิ"