บทที่ 317 ในอดีตหว่านเมล็ดโดยไม่ตั้งใจ วันนี้จำต้องรับผลอย่างเสียไม่ได้

"ซ่งเทียนเย่าคิดจะกลืนช้าง เขาจะฮุบซีเจิ้น พร็อพเพอร์ตี้ส์ ผ่านตลาดหุ้น" ถังป๋อฉีที่ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นกว่าแต่ก่อน และเริ่มมีหนวดเคราบางๆ นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานของหลินเซี่ยวเจ๋อ พร้อมกับใช้ปากกาขีดเส้นใต้ข้อความในสมุดโน้ตของเขา

เมื่อสองสัปดาห์ก่อน เขาเพิ่งเข้าร่วมการพิจารณาคดีของกระทรวงพาณิชย์สหรัฐอเมริกา เกี่ยวกับปัญหาการนำเข้าวิกผมจากฮ่องกงมายังตลาดอเมริกา ในการพิจารณาคดีนั้น เขาได้เห็นแองจี้ เพอร์ริส เจ้าของบริษัทเสียนหรง สือจื้ออี้ อธิบดีกรมพาณิชย์และอุตสาหกรรมฮ่องกง และโหลวเฟิ่งอวิ๋นจากโรงงานวิกผมจิ่วกวง ทั้งสามคนไม่ได้แสดงอาการกังวลใดๆ ต่อการที่กระทรวงพาณิชย์สหรัฐฯ ระงับการนำเข้าวิกผมจากฮ่องกง พวกเขาเพียงแค่ทยอยยื่นเอกสารข้อมูลต่างๆ ให้กับทางกระทรวงฯ ที่สำคัญกว่านั้น ถังป๋อฉียังได้รู้มาว่า เจ้าหน้าที่กระทรวงพาณิชย์สหรัฐฯ กับอธิบดีกรมพาณิชย์และอุตสาหกรรมฮ่องกง ได้มีการหารือแบบปิดก่อนการพิจารณาคดีด้วย

ดังนั้น ก่อนที่การพิจารณาคดีจะสิ้นสุดลง ถังป๋อฉีก็รู้ตัวแล้วว่าเขาหมดโอกาสแม้แต่นิดเดียว การที่สือจื้ออี้เดินทางมาอเมริกา ย่อมต้องมีการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ด้านอื่นๆ กับกระทรวงพาณิชย์สหรัฐฯ แน่นอน

และเมื่อมีข่าวลือว่าหลังจบการพิจารณาคดี สือจื้ออี้ แองจี้ เพอร์ริส และตัวแทนจำหน่ายในอเมริกาบางรายได้จัดงานเลี้ยงเล็กๆ ร่วมกัน ถังป๋อฉีก็ได้แต่ยิ้มเยาะตัวเอง

แองจี้ เพอร์ริส ผู้หญิงชาวอังกฤษของซ่งเทียนเย่า และสือจื้ออี้ อธิบดีกรมพาณิชย์และอุตสาหกรรมฮ่องกง กลายเป็นผู้กอบกู้อุตสาหกรรมวิกผมของฮ่องกงอย่างชอบธรรม