บทที่ 319 สิ่งที่หอมหวานยิ่งกว่าเนื้อปลา

คังลี่ซิวเป็นคนที่รู้จักตัวเองดี เขารู้ว่าตัวเองมีดีแค่ไหน การเป็นบัณฑิตจบใหม่จากมหาวิทยาลัยฮ่องกงในสังคมยุคนี้ สำหรับหลายๆ คนแล้วถือว่าเป็นบุคลากรชั้นยอด แต่ก็ต้องดูสายอาชีพด้วย อย่างเช่นในวงการหนังสือพิมพ์ตอนนี้ ป้ายชื่อบัณฑิตเกียรตินิยมของเขามันไม่ได้ดูโดดเด่นอะไรเลย บรรณาธิการหรือบอสใหญ่ของหนังสือพิมพ์ยักษ์ใหญ่แต่ละคน ล้วนเป็นระดับปรมาจารย์ในวงการสื่อ วงการวิชาการ หรือวงการวิจารณ์ทั้งนั้น ต่อให้เป็นบรรณาธิการของหนังสือพิมพ์เล็กๆ ที่พอมีชื่อเสียงอยู่บ้าง ถึงจะไม่ได้มีผลงานเขียนมากมาย แต่ก็ไม่ใช่ระดับที่บัณฑิตจบใหม่อย่างเขาจะไปเทียบรัศมีได้

แต่ซ่งเทียนเย่ากลับยอมจ่ายเงินเดือนให้คนโนเนมในวงการหนังสือพิมพ์อย่างเขาถึงเดือนละพันสองร้อยดอลลาร์ฮ่องกง ซึ่งทำให้คังลี่ซิวรู้สึกว่า ถ้าซ่งเทียนเย่าไม่ได้รวยจนโง่ ก็คงต้องการให้เขาทำงานถวายหัวให้แน่ๆ

ซ่งเทียนเย่าไม่ได้รวยจนโง่แน่นอน ดังนั้นคังลี่ซิวจึงยิ่งต้องทำงานถวายหัว 'ไชน่าฮ่องกงคอมเมอร์เชียลวีคลี่' เมื่อครึ่งเดือนก่อน เพิ่งจะปรับจากการออกเป็นรายสัปดาห์มาเป็นรายสองวันชั่วคราวตามคำสั่งของซ่งเทียนเย่า ภาระงานที่เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวทำให้คังลี่ซิวและลูกน้องในสำนักพิมพ์เหนื่อยแทบขาดใจ กว่าจะเคลียร์งานในแต่ละวันเสร็จและประกาศเลิกงานได้ คังลี่ซิวก็ต้องวิ่งไปซื้อกับแกล้มง่ายๆ สองอย่างกับเหล้าอู่เจียผีไหเล็กๆ กลับมาที่ออฟฟิศ พอแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แล้ว ถึงค่อยถอดสูท คลายเนกไท พับแขนเสื้อขึ้น เตรียมจะใช้เหล้าและอาหารราคาถูกพวกนี้เป็นรางวัลปลอบใจกระเพาะตัวเอง

"ซี้ดดดด~" คังลี่ซิวซดเหล้าในแก้วไปครึ่งแก้วรวดเดียว พ่นลมหายใจออกมาด้วยความฟิน คีบกึ๋นเป็ดเข้าปาก ความชอบดื่มเหล้าของเขาเป็นสิ่งที่ปู่กับพ่อปลูกฝังมาตั้งแต่เด็ก โดยการเอาตะเกียบจุ่มเหล้าให้เขาชิมทีละนิดจนติดเป็นนิสัย

ถึงชีวิตช่วงนี้จะเหนื่อยไปหน่อย แต่คังลี่ซิวก็พอใจมาก มีเจ้านายรวยจัด (หรืออาจจะรวยจนโง่) ควักเงินให้เขาเปิดสำนักพิมพ์ มีแฟนสาวหน้าตาจิ้มลิ้มคอยอยู่เคียงข้าง ตอนนี้มีทั้งเหล้าทั้งเนื้ออยู่ตรงหน้า แถมยังมีเวลาให้นั่งดื่มกินสบายๆ สำหรับคังลี่ซิว นี่แหละคือความสุขของชีวิต