บทที่ 320 เครื่องมือไม่จำเป็นต้องมีความคิด

"ตาแก่คนนั้นฝีมือไม่เบาเลยนะ" หวงลิ่วที่นั่งประจำที่คนขับ กำพวงมาลัยแน่น สายตาจับจ้องไปที่แผ่นหลังของเหวินจิ้งหยวนที่กำลังเดินไปบอกหลินอวี๋จิ้ง ว่าซ่งเทียนเย่ามาถึงแล้ว ท่ามกลางแสงอาทิตย์อัสดงที่ตีนเขาหัวห่านเขาหันไปพูดกับซ่งเทียนเย่าที่เบาะหลังด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ซ่งเทียนเย่าดีดก้นบุหรี่ที่สูบไปกว่าครึ่งออกนอกหน้าต่างรถ หัวเราะเบาๆ "พี่ลิ่ว นี่พวกจอมยุทธ์เขามองตากันปุ๊บก็รู้ปั๊บเลยเหรอว่าใครเก่งไม่เก่ง?"

"ตาแก่นั่นเวลาเดิน ปลายเท้ากับเข่าจะหุบเข้าหากันนิดๆ แล้วดูจากชุดยาวที่ใส่ ก็น่าจะซ่อนมีดไว้ที่เอวมากกว่าสองเล่ม แค่ยังมองไม่เห็นว่าซ่อนปืนไว้ด้วยหรือเปล่าก็เท่านั้น" หวงลิ่วอธิบายให้ซ่งเทียนเย่าฟัง "การจะมองปราดเดียวแล้วรู้ฝีมือคู่ต่อสู้มันก็เป็นไปไม่ได้หรอก แต่ถ้าตัวเองเคยฝึกวิทยายุทธมาบ้าง มันก็พอจะสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เอาไว้ระวังตัวได้"

"อาสามเคยเล่าให้ฟังว่า หมอนั่นเป็นลูกน้องคนสนิทของหลินซีเจินสมัยที่ยังค้าฝิ่นอยู่ พวกที่ยอมเสี่ยงตายเลียเลือดบนคมมีดแบบนี้ นับวันก็ยิ่งมีแต่จะล้มหายตายจากไป ตระกูลหลินเองก็คงเหลือคนแบบนี้ไม่กี่คนแล้วล่ะ" ซ่งเทียนเย่านวดขมับเบาๆ "เมื่อบ่าย ลูหรงฟาง กลับเข้ามาในห้องทำงานฉันตอนที่ฉันกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ พี่ไม่ได้รั้งเขาไว้เหรอ?"

"เขาบอกผมว่าลืมบุหรี่ไว้ในห้องทำงานเถ้าแก่ครับ ก่อนเขาเข้าไปผมก็เห็นกระเป๋าเขาตุงๆ อยู่ แต่พอออกมามันแฟบลง ผมก็เลยเชื่อ" หวงลิ่วมองกระจกหลังเพื่อสังเกตสีหน้าซ่งเทียนเย่า "คราวหน้าผมจะไม่พลาดอีกครับ"