บทที่ 332 ฉันหนุนหลังนายเอง

"ลูกพี่ จำเป็นต้องทำหน้าเครียดขนาดนี้ด้วยเหรอ? เดิมทีผมรีบจะข้ามทะเลไปมาเก๊า แต่พอพี่เรียกคำเดียว ผมก็รีบมานั่งดื่มเป็นเพื่อนพี่เลยนะ" ซ่งเทียนเย่าพูดกับฉู่เสี้ยวซิ่นที่กำลังทำหน้าถมึงทึง กัดฟันกรอดด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและสับสนอยู่ภายในห้องวีไอพีของไนต์คลับหยินเยว่

เขายกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา ตอนนี้เป็นเวลาห้าโมงเย็นแล้ว เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าฉู่เสี้ยวซิ่นเรียกเขามาที่ห้องวีไอพีของไนต์คลับหยินเยว่เพื่อจะพูดเรื่องอะไร

ฉู่เสี้ยวซิ่นไม่สนใจคำถามของซ่งเทียนเย่า เขาหยิบขวดเหล้าขึ้นมารินวิสกี้ใส่แก้วตัวเองไปครึ่งแก้วโดยไม่เติมน้ำแข็ง แล้วยกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด

การกระทำนี้ทำเอาซ่งเทียนเย่าตกใจจนต้องรีบคว้าขวดวิสกี้ที่ฉู่เสี้ยวซิ่นกำลังจะหยิบขึ้นมาอีกครั้ง "ลูกพี่ จะเลี้ยงเหล้าผมก็ต้องมอมผมสิ มีอย่างที่ไหนมาถึงก็กะจะมอมตัวเองแบบนี้ มีอะไรก็พูดมาตรงๆ เถอะน่า"

ฉู่เสี้ยวซิ่นไม่ได้ยื้อแย่งขวดวิสกี้กลับมาจากมือของซ่งเทียนเย่า เขาดึงมือกลับมาจุดบุหรี่สูบ แล้วพูดกับซ่งเทียนเย่าว่า "พ่อฉันไม่คิดจะหนุนหลังนายนะ ท่านบอกว่าครั้งนี้นายเลือดร้อนและอวดดีเกินไป ปล่อยให้แพ้ซะบ้างก็ดี รอให้นายแพ้พ่ายไปแล้ว ท่านถึงจะออกหน้ามาช่วย ต่อไปนายจะได้ทำธุรกิจอย่างสงบเจียมตัว และจดจำบุญคุณของตระกูลฉู่ครั้งนี้ไว้"