บทที่ 333 เหตุการณ์ไม่คาดฝัน

เรือบรรทุกสินค้าเครื่องยนต์สีเทาดำแล่นแหวกเกลียวคลื่นสีขาวท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็น ท่าเรือหนานวานของมาเก๊าเริ่มปรากฏให้เห็นลางๆ ใต้แสงอาทิตย์อัสดง

"ไม่เข้าใจนายจริงๆ เงินก็มีตั้งเยอะตั้งแยะ ทำไมไม่ทำธุรกิจไปเงียบๆ ทำไมต้องไปก่อเรื่องกับตระกูลหลินด้วย? ตอนนี้ทั้งฮ่องกงแทบจะรู้กันหมดแล้วว่านายมันพวกดื้อรั้น ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ธนาคารก็พากันปิดประตูไม่ให้กู้เงิน แล้วจะหาเรื่องใส่ตัวไปทำไมวะ? หาเงินได้ก็ควรจะทำตัวเจียมๆ หน่อยสิ อย่างฉันน่ะ หาเงินก็เพราะไม่อยากจะกลับไปเป็นเหมือนตอนเด็กๆ ที่ไม่มีแม้แต่รองเท้าจะใส่ ต้องทนอยู่แต่บนเรือ ความฝันสูงสุดคือการมีบ้านอยู่บนฝั่งสักหลัง นายตอนนี้ก็มีเงินแล้ว ใช้ชีวิตสบายๆ ไปไม่ดีกว่าเหรอ? ธุรกิจในฮ่องกงมีให้ทำตั้งเยอะแยะ ไม่เห็นจำเป็นต้องไปมีเรื่องกับใครถึงจะหาเงินได้เลยนี่นา" เล่ยอิงตงนั่งคุยกับซ่งเทียนเย่าบนดาดฟ้าเรือบรรทุกสินค้า ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตและคลายเนกไท รับลมทะเล พลางแกะหอยนางรมตัวเล็กๆ สดๆ ที่มีรสเค็มของน้ำทะเลกินแกล้มบทสนทนา

ซ่งเทียนเย่าค่อยๆ แกะเปลือกหอยออกอย่างใจเย็น ส่งเนื้อหอยนางรมนุ่มๆ พร้อมน้ำทะเลเล็กน้อยเข้าปาก ลิ้มรสชาติที่ปลายลิ้น ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างให้เล่ยอิงตง

"ธุรกิจในฮ่องกงมีเยอะงั้นเหรอ? ที่ตอนนี้นายคิดว่ามีให้ทำเยอะ ก็เพราะนายยังมีเงินน้อยต่างหากล่ะ ถ้านายมีเงินมากขึ้นเรื่อยๆ นายก็จะรู้เองว่า ธุรกิจที่นายทำได้มันจะน้อยลงไปเรื่อยๆ ตอนนี้นายยังมีเงินไม่เท่าฉัน นายก็เลยไม่เข้าใจความลำบากของฉันไงล่ะ"

"ไอ้เวรเอ๊ย ฉันอุตส่าห์หวังดีสั่งสอน แกดันมาย้อนฉันเรอะ?" เล่ยอิงตงหัวเราะออกมา "มีเงินเยอะแล้วมันวิเศษนักหรือไง ตอนนี้อยู่กลางทะเลนะโว้ย พูดจาไม่เข้าหูเดี๋ยวก็จับโยนลงไปเป็นอาหารปลาซะหรอก"