บทที่ 334 ทำหน้าที่เป็นมีดให้ดี

"พี่สยงได้ยินข่าวเรื่องที่คุณซ่งมีเรื่องกับตระกูลหลินหรือยังครับ..." หลานกังคาบบุหรี่ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้เหยียนสยงแล้วกระซิบถาม

เหยียนสยงยกแก้วเบียร์ขึ้นจิบ สายตายังคงจับจ้องไปที่นางโชว์บนเวทีที่กำลังวาดลวดลายเย้ายวนและค่อยๆ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกทีละชิ้น ปากก็ตอบว่า "รู้สิ ฉันให้เยว่ไปรอที่โรงพยาบาลหยางเหอแล้ว เผลอๆ ฉันจะรู้เรื่องก่อนแกด้วยซ้ำ"

"อีกฝ่ายเป็นถึงตระกูลหลินเลยนะพี่ พ่อผมเพิ่งบอกว่า คราวนี้ตระกูลฉู่ไม่คิดจะออกหน้าช่วยคุณซ่ง พอไม่มีตระกูลฉู่หนุนหลัง ผมว่าคุณซ่งคง... แพ้ราบคาบแน่ๆ" สีหน้าของหลานกังดูไม่ค่อยสู้ดีนัก "ผมอุตส่าห์ยอมโดนยิงฟรีๆ คุณซ่งยังไม่ได้ให้อะไรตอบแทนผมเลย ผมคงไม่ซวยขนาดนั้นหรอกมั้ง?"

เหยียนสยงละสายตาจากเวที หันมามองหน้าหลานกัง ถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง "นี่แกกำลังคิดจะตีตัวออกห่างเหรอ?"

"ผมสู้พี่สยงไม่ได้หรอก พี่คุมพื้นที่มงก๊ก ได้อยู่หมัด ไม่ใช่แค่ลูกน้องในโรงพักมงก๊กที่เคารพพี่นะ ตำรวจโรงพักอื่นเขาก็ยกย่องพี่เป็นไอดอลกันทั้งนั้น พี่มีทั้งบารมีในกรมตำรวจ แถมมงก๊กก็เป็นเขตทำเงินชั้นดี ต่อให้ตอนนี้คุณซ่งจะเดือดร้อน พี่ก็ไม่ต้องกลัว เพราะยังมีคุณฉู่หนุนหลังอยู่อีกคน แต่ผมนี่สิ คุมเขตกันดารๆ เงินก็แทบไม่ได้ ตำแหน่งก็ยังไม่เลื่อน ถ้าคุณซ่งล้ม ผมก็จบเห่สิพี่?" หลานกังดึงบุหรี่ออกจากปาก มองหน้าเหยียนสยง "ไม่ได้จะตีตัวออกห่างอะไรหรอก แต่ถ้าคุณซ่งแพ้ตระกูลหลินจริงๆ เขาก็ยังมีเส้นสายตระกูลฉู่ คงไม่ถึงขั้นหมดเนื้อหมดตัวหรอก แต่ไอ้คนตัวเล็กๆ อย่างผมเนี่ย เขาคงไม่มีเวลามาเหลียวแล..."