บทที่ 337 รักและแค้นล้วนไม่อาจกำหนดเอง

"พี่ถิง ไม่เจอกันนานเลย ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง" หลินเซี่ยวเชียหมุนแหวนบนนิ้วตัวเอง เดินไปนั่งที่โต๊ะน้ำชา ยิ้มให้ซูเหวินถิงที่ฝั่งตรงข้ามซึ่งกำลังลุกขึ้นเตรียมจะเอ่ยทักทาย ส่งสัญญาณว่าอีกฝ่ายไม่ต้องเกรงใจ

ซูเหวินถิง ขาใหญ่แห่งแก๊งเหออันเล่อ มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วทั้งวงการนักเลง ผู้คนต่างขนานนามว่านายท่านถิง แต่ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าหลินเซี่ยวเชียที่อายุน้อยกว่าตนถึงสิบปี เขากลับลดตัวลงต่ำยิ่งกว่าบรรดาลูกศิษย์ลูกหาที่มักจะมาประจบประแจงตนเสียอีก แม้แต่กับลุงปิ่ง คนรับใช้เก่าแก่ที่ยืนตีหน้าขรึมอยู่ด้านหลังหลินเซี่ยวเชีย ซูเหวินถิงก็ยังโค้งตัวให้ก่อน แล้วเรียกขานว่าพี่ปิ่ง จากนั้นถึงได้นั่งลงบนเก้าอี้เพียงครึ่งก้น แล้วเอ่ยกับหลินเซี่ยวเชียด้วยรอยยิ้มว่า

"คุณหลิน หากมีเรื่องจะสั่งการ เพียงให้พี่ปิ่งส่งคนมาบอกผมสักคำก็พอแล้ว ไหนเลยจะต้องลำบากมาพบผมด้วยตัวเองครับ"

"เห็นว่าไม่ได้เจอกันตั้งนาน ก็เลยอาศัยโอกาสที่พอดีมีเรื่องเล็กๆ น้อยๆ อยากจะรบกวน แวะมาพบปะดื่มชากับคุณสักหน่อย" หลินเซี่ยวเชียพอใจกับความนอบน้อมของซูเหวินถิงมาก พยักหน้าอย่างชื่นชม "ปีนั้นพี่ถิงถือมีดหั่นแตงโมสองเล่มอย่างสง่าผ่าเผย ข่มขู่พวกยามแก่ๆ กับตำรวจจนถอยร่นไป คนแค่สี่คนก็รักษาของไว้ได้ถึงห้าสิบลัง ทำให้พ่อของฉันเอ่ยชมคุณลับหลังไม่ขาดปากว่า เป็นคนหนุ่มที่น่าเกรงขาม ไม่ช้าก็เร็วจะต้องได้ดีแน่ๆ มาตอนนี้ผมของคุณก็ขาวหมดแล้วสินะ"

ซูเหวินถิงเห็นหลินเซี่ยวเชียสังเกตเห็นผมหงอกของตน ก็ยกมือขึ้นลูบผม "ตอนนั้นผมยังตามลูกพี่กุ้ย ทำงานให้เถ้าแก่ใหญ่ คิดๆ ดูแล้วก็เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เองครับ"