บทที่ 338 สาดกระสุน!

"ทุกคนมีส่วนแบ่ง เข้าแถวรับ ไม่ต้องรีบ รับข้าวเสร็จแล้วอย่าลืมไปขอบคุณคุณซ่งด้วยล่ะ การแจกข้าวครั้งนี้ เป็นเพราะคุณซ่งจากมูลนิธิอ็อกแฟมฮ่องกงสงสารทุกคน สองวันนี้ราคาข้าวในมาเก๊าพุ่งสูงปรี๊ด คุณซ่งเลยเอาข้าวมาแจกให้ทุกคนก่อน จะได้ไม่ต้องทนหิว ข้าวสารหนึ่งชั่งเอาไปต้มข้าวต้มกินประทังชีวิต ก็พอจะช่วยให้อิ่มท้องไปได้อีกหลายวัน" พนักงานของหอการค้ามาเก๊าหลายคนที่รับหน้าที่แบ่งข้าวกล้องใส่ถุง ถุงละหนึ่งชั่ง ยื่นส่งให้มือที่ยื่นเข้ามารับทีละคน ปากก็ไม่ลืมที่จะพร่ำบอกไปด้วย

ชาวบ้านในสลัมชิงโจวที่รับข้าวไปแล้ว ต่างก็มองไปไกลๆ ยังซ่งเทียนเย่าที่ถูกหวงลิ่วและคนอีกหลายคนล้อมรอบไว้ เพื่อคอยคุ้มกัน ขณะที่เขากำลังเล่นตั้งเตกับเด็กๆ นับสิบคนที่พ่อแม่มัวแต่ต่อแถวรับข้าวเลยไม่มีเวลาดูแล แม้ซ่งเทียนเย่าจะดูเก้ๆ กังๆ กระโดดแพ้เด็กๆ ไปหลายคน แต่ใบหน้าของเขากลับเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มอย่างมีความสุข ถ้าเด็กๆ ชนะเขา ก็จะได้ลูกอมจากมือเขาไปหนึ่งเม็ด ดังนั้นไม่เพียงแต่ซ่งเทียนเย่าที่ยิ้มอย่างเบิกบาน เด็กๆ เองก็ยิ้มแย้มแจ่มใสเช่นกัน คุณอาหนุ่มคนนี้เมื่อเทียบกับบรรดาลุงๆ ตาๆ หน้าตาน่าเกรงขามที่เคยมาแจกข้าวในเขตชิงโจวก่อนหน้านี้แล้ว ดูน่าเข้าหาและไม่ถือตัวเลยสักนิด

"ขอให้เถ้าแก่ซ่งอายุยืนร้อยปี!"

"ขอให้คุณซ่งเงินทองไหลมาเทมา!"

ชาวบ้านที่ได้รับข้าวไปแล้วไม่ตระหนี่คำสรรเสริญ ต่างก็ตะโกนคำอวยพรไปทางซ่งเทียนเย่า แม้ว่าผู้ใหญ่หนึ่งคนจะจำกัดให้รับข้าวได้แค่หนึ่งชั่ง แต่ในช่วงสองวันนี้ ข้าวหนึ่งชั่งมีความหมายเท่ากับพวกเขาประหยัดเงินไปได้ถึงห้าหยวน ตั้งแต่เมื่อคืนที่มีการยิงปืนใหญ่จนท่าเรือกวนจ๋าปิด เช้าวันนี้ร้านขายข้าวส่วนใหญ่ก็พากันปิดร้าน ไม่ยอมเปิดทำการ ส่วนร้านที่เปิดขาย ราคาก็สูงจนน่าตกใจ ข้าวกล้องที่ถูกที่สุดยังพุ่งไปถึงชั่งละห้าหยวนอย่างน่าขนลุก ต้องรู้ไว้ว่าก่อนจะเกิดเหตุยิงปืนใหญ่เมื่อคืน ราคาข้าวเพิ่งจะอยู่ที่เจ็ดเหมาเท่านั้นเอง