บทที่ 344 ซือเหยฺฮุยผู้มาดแมน

เว่ยเหม่ยเสียน หรือ เฮเลน เลขานุการของซือเหยฺฮุย ปีนี้อายุยี่สิบหกปี รูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาจิ้มลิ้ม แถมยังเป็นบัณฑิตเกียรตินิยมจากมหาวิทยาลัยฮ่องกง ความใฝ่ฝันในชีวิตของเธอคือการได้มองโลกในมุมมองที่กว้างไกลและสูงส่งยิ่งขึ้น ตอนนี้ความหวังสูงสุดของเธอคือการได้เห็นคุณเกาหมิงฮุย เจ้านายของเธอ ทำตัวให้สมกับเป็นเจ้านายสักที ส่วนฝันร้ายที่สุดก็คือการต้องมาทัวร์ธุรกิจต่างประเทศกับเขานี่แหละ อย่างเช่นตอนนี้

เกาหมิงฮุยเดินออกจากสนามบินนานาชาติฮาเนดะในญี่ปุ่นด้วยท่าทางเหมือนเด็กโข่งที่กลัวจะหลงทาง มือหนึ่งหิ้วกระเป๋าเดินทาง อีกมือก็จับแขนเว่ยเหม่ยเสียนไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปในฝูงชนแล้วทิ้งเขาไว้คนเดียว

บอกตามตรงเลยว่า ตอนที่เว่ยเหม่ยเสียนยังไม่ได้เข้ามาทำงานที่บริษัทเทียนหมิง เธอเคยวาดฝันอาชีพเลขานุการไว้สวยหรูมาก ในความคิดของเธอ เลขานุการคือคนสนิทของเจ้านาย ได้รับความไว้วางใจ เป็นตัวตายตัวแทนที่จะได้ติดตามเจ้านายไปพบปะผู้คนระดับสูงในสังคม ได้ซึมซับประสบการณ์ทางสังคมที่จำเป็น เพื่อนำมาต่อยอดประสบการณ์ชีวิตของตัวเอง

ทว่าความฝันเหล่านั้นพังทลายลงจนหมดสิ้นตั้งแต่วินาทีที่เธอได้มาเป็นเลขานุการของคุณเกาหมิงฮุยที่ยืนอยู่ข้างๆ นี้นี่เอง

อันที่จริงตอนที่เจอเกาหมิงฮุยครั้งแรก เว่ยเหม่ยเสียนก็เคยสงสัยอยู่เหมือนกันว่า เถ้าแก่เกาคนนี้จะเป็นลูกคุณหนูตระกูลผู้ดีที่ถูกทางบ้านส่งมาเรียนรู้การทำธุรกิจด้วยตัวเองหรือเปล่า เพราะเขาใจป้ำมาก พอรู้ว่าเธอตกลงจะทำงานกับบริษัทเทียนหมิง เขาก็ถามที่อยู่เธอทันที แล้วให้บริษัทโทรศัพท์ไปติดตั้งโทรศัพท์ที่บ้านเธอให้เสร็จสรรพ โดยบริษัทเทียนหมิงเป็นคนจ่ายค่าใช้จ่ายให้ทั้งหมด แถมยังให้ค่ารถเพิ่มอีกเดือนละยี่สิบหยวน นอกเหนือจากเงินเดือนร้อยเจ็ดสิบหยวนด้วย