บทที่ 345 ซ่อนทรัพย์ไม่มิดล่อโจรมาปล้น แต่งหน้าทาปากยั่วยวนล่อคนมาทำมิดีมิร้าย

"ด็อกเตอร์โลโบ สวัสดีตอนเย็นครับ ขอบคุณสำหรับคำเชิญนะครับ" ซ่งเทียนเย่าเป็นฝ่ายยื่นมือออกไปหาโลโบก่อน พร้อมเอ่ยทักทายอย่างถ่อมตัว

โลโบจับมือกับซ่งเทียนเย่า เขาใช้ดวงตาสีฟ้าอมเทากวาดตามองซ่งเทียนเย่าตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเอ่ยเป็นภาษาจีนอย่างคล่องแคล่วว่า "คุณซ่งยังหนุ่มยังแน่น น่าเกรงขามจริงๆ"

"ต่อหน้าด็อกเตอร์โลโบ ผมไม่กล้ารับคำว่าคุณซ่งหรอกครับ หากด็อกเตอร์โลโบไม่คิดว่าผมเสียมารยาท จะเรียกผมว่าอาเย่าก็ได้ครับ ผู้ใหญ่หลายท่านก็เรียกผมแบบนี้" ซ่งเทียนเย่าเอ่ยกับโลโบด้วยรอยยิ้ม

โลโบเชิญซ่งเทียนเย่ามาร่วมรับประทานอาหารค่ำ โดยไม่ได้จัดเตรียมแขกคนอื่นมาร่วมโต๊ะ และไม่ได้จัดงานเลี้ยงใหญ่โต แต่เลือกใช้สวนหลังบ้านเป็นสถานที่รับรองแขก ในช่วงกลางฤดูร้อน สวนแห่งนี้เขียวขจีไปด้วยหญ้าและใบไม้ที่ถูกตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบ ทั้งยังมีสายน้ำไหลผ่านคดเคี้ยว ใต้ต้นหลิวสองต้นริมน้ำที่ถูกจัดแต่งอย่างประณีต มีโต๊ะอาหารหนึ่งตัวและเก้าอี้สองตัวตั้งอยู่ เพียงแค่เห็นการจัดตกแต่งเช่นนี้ ก็ทำให้ซ่งเทียนเย่ารู้สึกคลายร้อนลงไปได้บ้าง

โลโบแต่งตัวสบายๆ สวมเพียงเสื้อเชิ้ตกับกางเกงสラックスธรรมดา ไม่ได้ผูกเนกไท ปลดกระดุมเสื้อออกเล็กน้อย ใบหน้าแดงระเรื่อ น้ำเสียงกังวาน เขาพอใจมากที่ซ่งเทียนเย่าเรียกเขาว่าด็อกเตอร์โลโบ แทนที่จะเรียกว่าผู้กำกับโลโบ หรือคุณโลโบ