บทที่ 349 ตำนานเจ้าพ่อแห่งมาลายา

"คุณซู ผมได้ยินมาว่าเครื่องเงินช่วยปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย หยกช่วยคุ้มครองบ้านเรือน ทองคำเสริมดวงชะตา ไม้ท้อเป็นสิริมงคล รูปปั้นเต่ามังกรของคุณตัวนี้ กลับมีครบทั้งสี่อย่างคือ ทอง เงิน หยก และไม้ มิน่าล่ะ ตลอดชีวิตการเป็นนักเลงของคุณถึงได้ราบรื่นราวกับเดินบนทางเรียบ เปลี่ยนเรื่องร้ายให้กลายเป็นดีได้เสมอ" เลี่ยวจิ้งเซวียนในชุดจงซานสีดำ ใช้มือซ้ายที่สวมถุงมือลูบไล้รูปปั้นเต่ามังกรบนชั้นวางของโบราณในห้องรับแขกเบาๆ แล้วหันกลับมามองซูเหวินถิงที่ยืนปาดเหงื่อเย็นเฉียบอยู่ข้างๆ ด้วยความหวาดกลัว พลางยิ้มเยาะ

ซูเหวินถิงกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ มองดูแหวนและปิ่นปักผมหลายวงที่วางอยู่บนโต๊ะน้ำชา แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "คุณเลี่ยว ผม..."

เลี่ยวจิ้งเซวียนทำมือเป็นสัญญาณให้อีกฝ่ายหุบปาก แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ "ไม่ต้องห่วง คุณไม่ต้องอธิบายอะไรหรอก ผมรู้ว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณ คุณหลินแค่ให้ผมมาพบคุณ อยากรู้ว่าคนที่มาพบคุณคือใคร ให้คุณทำอะไร และพูดอะไรกับคุณบ้าง ในเมื่อคุณอธิบายทุกอย่างชัดเจนแล้ว ผมก็คงไม่ทำอะไรบุ่มบ่ามกับคุณหรอกคุณซู"

"คุณหลินเซี่ยวเชียมาพบผม ให้ผมช่วยทำงานให้ตระกูลหลิน หออันเล่อของเรารับใช้ตระกูลหลินมาหลายปี พอคุณหลินเซี่ยวเชียเอ่ยปากให้ผมทำงาน แน่นอนว่าผมต้องทุ่มเทเต็มที่ แต่คนของผมไม่ได้ลงมือที่มาเก๊าเด็ดขาด และก็ไม่มีใครปล่อยข่าวรั่วไหลด้วย" ซูเหวินถิงใช้มือปาดเหงื่อบนหน้าผาก "คุณเลี่ยวครับ ความแค้นไม่ตกถึงลูกเมีย ผม..."

"คุณซูวางใจเถอะ การส่งคนไปพบภรรยาและลูกๆ ของคุณ เป็นการตัดสินใจของผมเอง คุณหลินไม่รู้เรื่องนี้หรอก ผมก็แค่กลัวว่าคุณซูอาจจะก้าวพลาด ไปทำอะไรที่ไม่ควรทำเข้า ก็เลยเตรียมการป้องกันไว้ก่อน ตอนนี้เรื่องทุกอย่างกระจ่างแล้วว่าไม่เกี่ยวกับคุณจริงๆ ภรรยาและลูกๆ ของคุณทุกคน ผมรับรองความปลอดภัย" เลี่ยวจิ้งเซวียนหันกลับมาเผชิญหน้ากับซูเหวินถิง กางแขนออกแล้วยิ้มพูดว่า "เมื่อกี้คุณบอกว่า คุณหลินเซี่ยวเชียมาพบคุณ แล้วก็บอกคุณว่า เขาเคยติดต่อกับตำรวจชั้นผู้น้อยคนหนึ่งที่อยู่ข้างกายซ่งเทียนเย่า ชื่ออู๋โถว อย่างนั้นใช่ไหม"