บทที่ 350 ตลาดหลักทรัพย์

สำหรับชาวฮ่องกงส่วนใหญ่ วันนี้ก็ยังคงเป็นเช้าธรรมดาๆ เหมือนเมื่อวาน พวกเขาต้องทำงานหนักซ้ำๆ เหมือนเมื่อวาน เพื่อรอคอยให้ค่ำคืนมาเยือนอีกครั้ง แล้วก็เลิกงานกลับบ้าน

ทว่าในเวลานี้ ตลาดหลักทรัพย์ฮ่องกงในย่านเซ็นทรัล กลับไม่เงียบเหงาเหมือนหลายวันที่ผ่านมา พัดลมเพดานหลายสิบตัวในห้องโถงซื้อขายกำลังหมุนส่งเสียงดังหึ่งๆ พยายามพัดพาลมเย็นๆ เข้ามาในห้องโถง โบรกเกอร์กว่าสามสิบคนนั่งกระจายอยู่ตรงหน้าโทรศัพท์สองแถวยาวที่มีนับร้อยเครื่อง ในจำนวนนั้นมีสิบกว่าคนกำลังตะโกนคุยโทรศัพท์เสียงดังลั่น เสียงดังขนาดที่ว่าแม้ยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องโถง ก็ยังได้ยินว่าโบรกเกอร์ที่อยู่ด้านในสุดกำลังพูดอะไรโทรศัพท์ เสียงสิบกว่าเสียงที่ดังขึ้นพร้อมๆ กัน ทำให้ห้องโถงซื้อขายแห่งนี้ดูวุ่นวายและเสียงดังยิ่งกว่าตลาดสดเสียอีก

ไม่ใช่ว่าโบรกเกอร์ที่กำลังตะโกนคุยโทรศัพท์เป็นภาษาอังกฤษเสียงดังพวกนี้ไม่รู้มารยาท แต่เป็นเพราะตลาดหลักทรัพย์ฮ่องกงได้ตั้งกฎเกณฑ์ไว้ตั้งแต่ตอนก่อตั้งว่า ห้ามโบรกเกอร์กระซิบกระซาบเวลาทำการซื้อขายหรือเสนอราคาโดยเด็ดขาด โดยเฉพาะการกระซิบกระซาบที่หู ซึ่งเป็นพฤติกรรมที่พ่อค้าชาวจีนแบบดั้งเดิมคุ้นเคยที่สุดนั้น ห้ามทำโดยเด็ดขาด ตลาดหลักทรัพย์กำหนดให้พวกเขาต้องคุยโทรศัพท์เสียงดัง เพื่อให้เพื่อนร่วมอาชีพส่วนใหญ่ได้ยิน เป็นการป้องกันไม่ให้โบรกเกอร์ฮั้วกันโกง

ลูกน้องของหลัวจ้วนคุนหลายคนก็รวมอยู่ในกลุ่มคนที่กำลังคุยโทรศัพท์ พวกเขาถือหูโทรศัพท์และใช้ภาษาอังกฤษที่ค่อนข้างแข็งทื่อเสนอราคาหุ้นของวันนี้ให้กับลูกค้าที่เคยติดต่อไว้ก่อนหน้านี้ หลังจากที่ลูกค้าชาวเซี่ยงไฮ้ปลายสายด่าทอเป็นภาษาอังกฤษแบบผิดๆ ถูกๆ และบอกให้พวกเขาพูดภาษาคน พวกเขาถึงจะตะโกนเสียงดัง เพื่อบอกให้เทรดเดอร์คนอื่นๆ ที่อยู่รอบข้างรู้ว่าลูกค้าต้องการให้เขาพูดภาษาจีน "คุณผู้ชายครับ คุณต้องการให้ผมพูดภาษาจีนใช่ไหมครับ? ได้ครับ! ผมจะเสนอราคาให้คุณอีกครั้งเป็นภาษาจีนนะครับ!"

ตู้สือเวยที่ตั้งใจมานั่งที่ตลาดหลักทรัพย์ในวันนี้ วางถ้วยน้ำชาลงด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก เพราะเขาได้ยินว่ามีเทรดเดอร์ที่อยู่ไกลออกไปตะโกนบอกคำสั่งซื้อใบใหม่ แล้วเดินไปที่กระดานดำเสนอราคาขนาดใหญ่หน้าห้องโถงซื้อขาย เขียนภาษาอังกฤษสวยๆ บนนั้นว่า ซื้อหุ้นซีเจิ้นพร็อพเพอร์ตี้ สองร้อยลอต ราคา 1.84