บทที่ 351 ผู้คุ้มกัน

"ผีหลอกรึไง แกจะปล่อยให้คนพวกนี้มาเช่าชั้นสามชั้นสี่อยู่เนี่ยนะ" จ้าวเหม่ยเจินเอ่ยถามลูกชายที่ไม่ได้เจอกันหลายวัน พร้อมกับกวาดสายตามองผู้เช่าห้าหกคนที่เดินตามหลังซ่งเทียนเย่ามาด้วยความสงสัย

ตึกแถวหลังนี้เดิมทีซื้อด้วยเงินของโหลวเฟิ่งอวิ๋น ชั้นสองเป็นที่อยู่ของจ้าวเหม่ยเจิน ซ่งชุนเหลียง และซ่งเหวินเหวิน ชั้นสามเคยเป็นที่พักของโหลวเฟิ่งอวิ๋น ส่วนชั้นสี่เคยเป็นของซือเหยฺฮุย แต่หลังจากที่ทั้งสองคนทยอยย้ายออกไป ตึกสองชั้นนี้ก็ว่างเปล่า จ้าวเหม่ยเจินอาจจะไม่มีหัวการค้ามากนัก แต่ก็พอมีไหวพริบอยู่บ้าง ช่วงฤดูร้อนอากาศร้อนจัด เธอควักเงินไปติดพัดลมเพดานที่ชั้นสาม แล้วดัดแปลงให้เป็นบ่อนไพ่นกกระจอก มีโต๊ะไพ่นกกระจอกสี่ตัว ค่าเล่นไพ่นกกระจอกฆ่าเวลาครึ่งวันก็แค่สองเหมา แถมยังมีน้ำชาบริการฟรี ไม่ได้หวังจะทำกำไรอะไรหรอก แค่อยากให้มีคนพลุกพล่านอยู่ในตึก จะได้ไม่ดูร้างจนเกินไป และยังเป็นที่พักผ่อนหย่อนใจของเพื่อนบ้านในละแวกนั้นด้วย

ไม่ใช่ว่าจ้าวเหม่ยเจินไม่เคยคิดจะปล่อยเช่าชั้นสามและชั้นสี่ แต่เธอไม่รู้ว่าตึกนี้เป็นของลูกชายหรือของโหลวเฟิ่งอวิ๋นกันแน่ และไม่ว่าจะเป็นของใคร เธอก็ไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจ แถมยังไม่รู้ด้วยว่าโหลวเฟิ่งอวิ๋นกับซือเหยฺฮุยจะกลับมาอยู่เมื่อไหร่ บ่อนไพ่นกกระจอกก็แค่ทำแก้เบื่อ ตั้งโต๊ะไว้ไม่กี่ตัว ถ้าโหลวเฟิ่งอวิ๋นกลับมาอยู่ ก็แค่เก็บโต๊ะออก ซึ่งมันง่ายกว่าการปล่อยเช่าให้คนอื่นตั้งเยอะ

ตอนนี้พอได้ยินลูกชายบอกว่าจะปล่อยเช่าห้อง จ้าวเหม่ยเจินก็เป็นคนแรกที่เห็นด้วย เพราะนอกจากจะได้เงินค่าเช่าแล้ว ยังทำให้ตึกดูมีชีวิตชีวาขึ้นอีกด้วย ได้ประโยชน์ทั้งสองทาง

แต่ทว่าผู้เช่าที่ลูกชายพามาวันนี้ ดูท่าทางไม่น่าจะใช่คนดีสักเท่าไหร่ แต่ละคนอายุราวๆ สี่สิบห้าสิบปี มีคนหนึ่งหน้าตาโดนไฟคลอกไปครึ่งซีก รอยแผลเป็นดูน่ากลัวเหมือนปีศาจร้าย ส่วนคนอื่นๆ ถ้าไม่แขนขาดก็ขาเป๋ ถึงแม้ตอนนี้พวกเขาจะพยายามฉีกยิ้มกว้างให้เธอกับซ่งชุนเหลียงจนตาหยี แต่ยิ่งมองรอยยิ้มพวกนั้น จ้าวเหม่ยเจินก็ยิ่งรู้สึกเสียวสันหลังวาบ