บทที่ 356 ขอยืมมีดแกหน่อย

บนม้านั่งตรงทางเดินของโรงพยาบาลหยางเหอ หวงลิ่วนั่งเบียดอยู่กับลุงปิ่ง สายตาทอดมองผู้ป่วย แพทย์ และพยาบาลที่เดินขวักไขว่ผ่านไปมา ส่วนปากก็เอ่ยกระเซ้าลุงปิ่งที่กำลังหลับตาพักผ่อนอยู่ข้างๆ ว่า

"ตาเฒ่า แก่ป่านนี้แล้วทำไมไม่ไปหาที่พักผ่อนหย่อนใจ รอวันตายอย่างสงบสุขล่ะ ยังมาคอยรับใช้เป็นเบ๊วิ่งเต้นให้คนอื่นอยู่อีก? ยังหาเงินค่าโลงศพไม่ได้หรือไง"

"..." ลุงปิ่งลืมตาขึ้น พอไม่ได้อยู่ข้างกายหลินเซี่ยวเชีย เขาก็ดูเหมือนชายชราที่ง่วงเหงาหาวนอนและไร้เรี่ยวแรงตลอดเวลา เขายกมือขึ้นเกาหัว ก่อนจะเอามือไปถูผิวหนังเหี่ยวย่นตรงหน้าอกใต้เสื้อกล้าม "ไอ้หนุ่ม ปากน่ะมีไว้กินข้าวนะ"

"ถุย ฟันแทบจะร่วงหมดปากอยู่แล้ว ยังจะมาทำเป็นเก๋าอีก? ปากมีไว้กินข้าวเหรอ? ฉันซื้อถั่วปากอ้าคั่วแข็งๆ ให้แกกิน แกจะเคี้ยวไหวไหมล่ะ? ตอนนี้แกคงทำได้แค่นั่งยองๆ ซดข้าวต้มเละๆ แถวมุมตึกนั่นแหละ ว่างๆ ก็คุยกันหน่อยสิ ตอนนี้เจ้านายแกไม่อยู่ เจ้านายฉันก็ไม่คิดจะสั่งให้ฉันไปอัดแกด้วย เราก็มาคุยกันดีกว่า รอให้ทั้งสองฝ่ายเปิดศึกกันจริงๆ แกค่อยมาทำเก๋าก็ยังไม่สายนะ" หวงลิ่วมองเรียวขานวลเนียนของพยาบาลสาวที่เพิ่งเดินผ่านไป พลางพูดกับลุงปิ่ง

ลุงปิ่งดีดขี้ไคลที่ถูออกมาทิ้ง แล้วล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบถั่วเหลืองคั่วแห้งออกมาจำนวนหนึ่ง หยิบใส่ปากเม็ดหนึ่ง เสียงเคี้ยวกร้วมๆ ก็ดังลั่นออกมาจากปากเขา ราวกับจะบอกหวงลิ่วว่า ไม่ต้องลำบากซื้อถั่วปากอ้ามาให้หรอก ถั่วเหลืองคั่วพวกนี้แข็งกว่าถั่วปากอ้าตั้งเยอะ