บทที่ 357 หนึ่งนัด

"อาสยง สารวัตรใหญ่หลิวจับตาดูฉันอยู่ตลอดเลย ฉันเลยอยากจะขอร้องให้นายช่วยอะไรสักอย่าง"

จนกระทั่งขับรถมาถึงเกาลูนซิตี้ ประโยคที่หลีหมินโย่วบอกกับเหยียนสยงตอนที่นัดเจอแบบลับๆ ในรถของเขาก็ยังคงดังก้องอยู่ในหัว เพราะหลีหมินโย่วไม่กล้าแม้แต่จะโทรศัพท์หาเขาด้วยซ้ำ

หลีหมินโย่วขอให้เหยียนสยงมาหาคนแถวโรงฝิ่นที่นี่ ตอนนี้เหยียนสยงพาลูกน้องสองคนคืออาเย่าและอาเหว่ย นั่งอยู่ในรถ มองไปที่โรงฝิ่นฝั่งตรงข้ามถนน

ค่ำแล้ว แต่โรงฝิ่นซอมซ่อที่ชื่อว่า 'เซิ่งลี่โหย่ว' ในเกาลูนซิตี้กลับยังสว่างไสว มีคนเดินโซเซเข้าออกอย่างเร่งรีบบ้าง เดินตัวเบาหวิวเหมือนลอยได้ออกมาบ้าง ข้างโรงฝิ่นมีต้นอู๋ถงต้นหนึ่ง ใต้ต้นไม้มีชายฉกรรจ์ถอดเสื้อนั่งล้อมวงกันอยู่ เห็นได้ชัดว่าเพิ่งไปเสพความสุขจากโรงฝิ่นมาหมาดๆ ตอนนี้กำลังนั่งรับลม แคะเท้า ถูขี้ไคล คุยกันอย่างออกรส

"อีตัวที่ซ่งอันโหลวนี่เด็ดชะมัด วันก่อนไปรับจ้างย้ายของให้บ้านนึง เห็นบ้านข้างๆ มีนังหนูแต่งตัวเหมือนนักศึกษา ดูมีชาติตระกูลออกมายืนหน้าประตู ตอนแรกนึกว่าเป็นลูกคุณหนูที่ไหน ที่ไหนได้ พอขนของเสร็จไปครึ่งนึง ก็มีตาแก่คนนึงเดินไปกอดหล่อนเข้าบ้านเฉย สักพักก็ได้ยินเสียงครางดังออกมา ที่แท้ก็ไก่นี่เอง หน้าตากับหุ่นแบบนั้น ฉันเลยยอมกัดฟันเอาค่าจ้างทั้งวันไปประเคนให้หล่อนเลย ไม่น่าเชื่อ ลีลาเด็ดอย่าบอกใคร..."