บทที่ 360 ถ้าช้ากว่านี้ ฉันกลัวจะไม่มีโอกาส

"นายอยากจะคุยอะไรล่ะ" ซ่งเทียนเย่าก้มลงเก็บมีดที่ตกอยู่บนพื้น ส่งคืนให้หวงลิ่ว แล้วหันไปถามหลินเซี่ยวคัง

คราวนี้หลินเซี่ยวคังกลับเป็นฝ่ายเงียบ เอาแต่มองซ่งเทียนเย่าด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก

ซ่งเทียนเย่าเดินเข้าไปใกล้หลินเซี่ยวคัง ดึงบุหรี่ออกจากปาก แล้วพูดเน้นทีละคำ "ฉันขอเวลาคิด และอาจจะต้องใช้เวลาคิดนานหน่อย"

"ฉันนึกว่านายจะถามคำถามฉันสักข้อก่อนที่จะขอเวลาคิดซะอีก" แม้ว่าลมทะเลพัดแรงจนเหงื่อเม็ดเล็กๆ เริ่มผุดขึ้นตามไรผมเพราะความเจ็บปวด แต่หลินเซี่ยวคังก็ยังพยายามปั้นหน้าให้ดูสงบนิ่งที่สุด

ซ่งเทียนเย่าชะงักไปครู่หนึ่ง "ก็มีอยู่คำถามนึงจริงๆ นั่นแหละ ทำไมถึงรีบร้อนขนาดนี้ล่ะ"