บทที่ 361 คนในดวงใจ

"เหมือนว่าเราสองพี่น้องจะไม่ได้มานั่งดื่มชาคุยกันตามลำพังแบบนี้มานานแล้วนะ" หลินเซี่ยวเจ๋อยกป้านชาทรง 'เฟิงจ้วนขุย' บนโต๊ะน้ำชาไม้ชิงชันขึ้นมา รินชาลงในจอกกระเบื้องเคลือบสีขาวทีละใบด้วยท่าที 'กวนอูลาดตระเวนกำแพงเมือง' จนกระทั่งหยดสุดท้าย เขาก็ตวัดป้านชาในท่า 'หานซิ่นจุดทัพ' สลัดน้ำชาที่เหลือลงในจอกอย่างไม่ให้เสียเปล่า จากนั้นจึงเอ่ยขึ้นว่า "ลองชิมดูสิ"

หลินเซี่ยวเชียยกจอกชาขึ้นพิจารณาสีน้ำชา สูดดมกลิ่นหอม แล้วยิ้มพลางเอ่ยว่า "พี่ใหญ่ พี่ไปอยู่อังกฤษตั้งแต่ยังหนุ่ม น่าจะชินกับชาฝรั่งที่พวกฝรั่งอังกฤษคิดค้นขึ้นมาไม่ใช่เหรอครับ ไปฝึกชงชาแบบกงฟูมาจนชำนาญขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ท่ากวนอูลาดตระเวนกำแพงเมืองกับท่าหานซิ่นจุดทัพเมื่อกี้ ถึงขั้นไปเป็นคนชงชาในโรงเตี๊ยมได้สบายๆ เลยนะเนี่ย"

"ช่วยไม่ได้นี่ ในสายตาคนจีน พอเห็นฉันก็พากันร้องอู้หู หลินเซี่ยวเจ๋อกลับมาจากอังกฤษแล้ว แต่ในสายตาพวกฝรั่ง ฉันก็เป็นแค่คนจีนคนนึงที่เคยไปเรียนและคลุกคลีกับพวกอังกฤษที่นั่น จะไปคุยอวดเรื่องลอนดอนเป็นยังไง อังกฤษเป็นยังไง พวกนั้นเขาไม่สนหรอก ยังไงก็ต้องงัดเอาของดีที่เป็นเอกลักษณ์ของคนจีนออกมาโชว์บ้าง อย่างเช่น ชากงฟูไงล่ะ ตั้งแต่ฉันหัดชงชากงฟูเป็น พวกฝรั่งก็ไม่ค่อยกล้ามาชวนฉันดื่มชาอีกเลย คงกลัวฉันจะหัวเราะเยาะหาว่าพวกนั้นเป็นพวกป่าเถื่อนล่ะมั้ง" หลินเซี่ยวเจ๋อยกจอกชาของตัวเองขึ้นมาพิจารณาสีน้ำชาเช่นกัน

หลินเซี่ยวเชียพยักหน้าเห็นด้วย ดื่มชาในจอกรวดเดียวหมด หลับตาลงลิ้มรสชาติอย่างช้าๆ ครู่หนึ่งจึงลืมตาขึ้นแล้วพูดต่อ "นั่นสิครับ วิธีชงชาแบบอังกฤษนั่นเขาเรียกชงชาตรงไหนล่ะ ว้าว จัดเครื่องเงินเครื่องทองมาเต็มโต๊ะ แล้วก็เติมมะนาว เติมนม บางคนหนักหน่อยก็เติมน้ำตาล เติมน้ำแข็งลงไปในชา ฉันได้กลิ่นทีไรอยากจะอ้วกทุกที ตกลงว่านี่มันน้ำชาหรือจับฉ่ายกันแน่ ชามันก็ต้องมีกลิ่นหอมอ่อนๆ แบบนี้สิถึงจะถูก"

"รู้ไหมทำไมฉันถึงนึกอยากชวนนายมาดื่มชากงฟูตามลำพัง" หลินเซี่ยวเจ๋อจิบชาบ้าง แล้วส่ายหน้าเบาๆ "น้ำยังไม่ค่อยได้เรื่องเท่าไหร่ น้ำประปายังไงก็สู้รับน้ำแร่ธรรมชาติไม่ได้หรอก"