บทที่ 363 ความในใจของหลูหยวนชุน

หลีหมินโย่วทิ้งท่อนไม้ในมือลงพื้นดัง "แกร๊ก" หมุนตัวกลับมาด้วยสายตาเย็นเยียบ เผชิญหน้ากับอาเย่า เขากวาดสายตามองอาเย่าและพวกนักเลงข้างหลังทีละคน ก่อนจะแสยะยิ้มอย่างดูถูก

"ทำไม ไอ้ตำรวจสยงไม่กล้ามาเจอฉันรึไง ถึงได้ส่งไอ้กระจอกอย่างแกกับพวกสวะเหล่าฝูมา แกดูสภาพตัวเองสิ ปืนยังถือไม่นิ่งเลย ยังคิดจะขู่คนอีกเหรอ"

พวกนักเลงที่เดินตามหลังอาเย่ามาล้วนเป็นคนของแก๊งฝูอี้ซิง พวกนี้คือลูกน้องมือดีของอวี๋เหล่าหมิง ฉายา 'กระบองแดง' ที่ถูกอาเย่าลากตัวมาช่วยเพิ่มความน่าเกรงขาม

"สารวัตรหลี ตอนนี้ส่งตัวพี่อู๋โถวไปโรงพยาบาลเถอะ ที่นี่จงหวน ชีวิตผมมันไร้ค่า ที่มีทุกวันนี้ได้ก็เพราะลูกพี่สยงดึงขึ้นมา ลูกพี่สั่งให้ทำงาน ถ้าบีบให้ผมจนตรอก ผมก็พร้อมจะทิ้งชีวิตไว้ที่นี่" อาเย่าฝืนทำใจดีสู้เสือ เอ่ยกับหลีหมินโย่ว

หลีหมินโย่วจุดบุหรี่ ทำท่าทีสบายๆ "ฉันอยู่ในกรมตำรวจมาเกือบยี่สิบปี เจอคนแบบแกที่เอะอะก็ชักปืนมาขู่ฉันไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ แต่ฉันก็ยังมีชีวิตอยู่ดีมีสุขมาจนถึงทุกวันนี้นะ อยากให้ฉันปล่อยคนเหรอ ได้สิ ยิงฉันเลย แกเพิ่งพูดเองนี่ว่า คืนนี้มีสารวัตรใหญ่ตายไปคนนึงแล้ว จะมีสารวัตรตายเพิ่มอีกคนก็ไม่แปลกอะไร ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกันนะ ว่าถ้าคืนนี้ฉันตาย อู๋โถว ตำรวจสยง แล้วก็ซ่งเทียนเย่าที่อยู่เบื้องหลังพวกแก จะเก็บกวาดเรื่องนี้ยังไง"