บทที่ 369 หลอกลวงจนสิ้นซาก

"คุณซู เหล่าลูกพี่แห่งแก๊งเหออันเล่อทุกท่านครับ ที่นี่คือสวนยางพาราของผมเอง ดูดีใช่ไหมล่ะครับ" เจิ้งจื้อจงก้าวลงจากรถสามล้อถีบที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวของมาเลเซีย คือมีล้อหน้าสองล้อ ล้อหลังหนึ่งล้อ พลางผายมือแนะนำสวนยางพาราเบื้องหน้าให้กับคณะของเหออันเล่อที่กำลังทยอยลงจากรถสามล้อคันอื่นๆ

ระหว่างที่พูด เขาก็ควักธนบัตรสองใบออกจากกระเป๋าตังค์ โยนแหมะลงบนเบาะรถสามล้อ เป็นสัญญาณให้คนขับรถสามล้อชาวพื้นเมืองผิวคล้ำรับเงินแล้วไสหัวไป

การเดินทางมายังนิวฟูโจว รัฐซาราวัก ประเทศมาเลเซียในครั้งนี้ ซูเหวินถิงได้นำลูกพี่ระดับสั่งการของแก๊งเหออันเล่อมากว่าครึ่งแก๊ง พร้อมด้วยลูกน้องฝีมือดีอีกกว่ายี่สิบคน จุดประสงค์แรกคือเพื่อมาดูให้เห็นกับตาว่าเจิ้งจื้อจงมีโรงงานผลิตฝิ่นเหลืองอยู่ที่มาเลเซียจริงหรือไม่ จะได้เปิดโต๊ะเจรจาธุรกิจกัน ส่วนจุดประสงค์ที่สองคือการมาหลบภัยที่มาเลเซียชั่วคราว เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้โดนลูกหลงจากการห้ำหั่นกันเองของพี่น้องตระกูลหลินในฮ่องกง

เจิ้งจื้อจงมารับพวกเขาถึงท่าเรือในเมืองกูชิงด้วยความกระตือรือร้น เขาพาคณะของเหออันเล่อเที่ยวพักผ่อนในกูชิง ซึ่งเป็นเมืองหลวงของรัฐซาราวักอยู่สองวันเต็มๆ ก่อนจะพามาที่สวนยางพาราของเขาในนิวฟูโจว เจิ้งจื้อจงแสดงความป๋า เป็นเจ้าบุญทุ่ม จ่ายไม่อั้นและมีน้ำใจกว้างขวาง สิ่งเดียวที่ทำให้ซูเหวินถิงสะกิดใจคือ พอมาถึงนิวฟูโจว เจิ้งจื้อจงกลับให้พวกเขานั่งรถสามล้อถีบมาที่สวนยางเนี่ยนะ! ระดับนี้แล้วไม่มีรถยนต์รับรองแขกสักคันเลยรึไง

"เถ้าแก่เจิ้ง ธุรกิจสวนยางใหญ่โตขนาดนี้ แต่กลับต้องให้นั่งรถสามล้อถีบมารึเนี่ย คนแก่ๆ อย่างฉัน นั่งจนปวดหลังไปหมดแล้ว" แน่นอนว่าคำถามแบบนี้ซูเหวินถิงไม่มีทางเอ่ยปากถามเองหรอก แต่เป็นลูกพี่อาวุโสจอมบ้าพลังคนหนึ่งข้างกายที่แสร้งทำเป็นชวนคุย แต่แฝงความสงสัยเอาไว้ในคำถาม