บทที่ 371 ตัวแทนสหภาพแรงงาน

"เป็นไงบ้าง" ซ่งเทียนเย่าส่งยิ้มให้หลานกังที่กำลังนอนซมอยู่บนเตียงคนไข้ โดยมีหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มคอยป้อนน้ำแกงให้

หลานกังมีผ้าพันแผลพันนิ้วทั้งสิบจนดูเหมือนตะบองอันเล็กๆ หัวก็พันผ้าพันแผลไว้รอบ พอเห็นซ่งเทียนเย่า เขาก็พยายามฝืนตัวนอนหงาย "หลีหมินโย่วไอ้ลูกหมาเอ๊ย... แม่งลงมือหนักชะมัด..."

หญิงสาวที่คอยปรนนิบัติหลานกังอย่างรู้มารยาทก็ลุกขึ้นโค้งคำนับให้ซ่งเทียนเย่า แล้วเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้เหลือแค่หลานกัง ซ่งเทียนเย่า และหวงลิ่ว

"เมื่อเช้านี้ บ้านของหลีหมินโย่วกับบ้านน้อยอีกหลายแห่งของเขา โดนปาระเบิดขวดใส่เรียบ โรงงานวิกผมของเขาก็โดนฉันสั่งปิดตายไปแล้ว คนข้างนอกเขารู้กันหมดว่าหมอนั่นเล่นงานแก ก็เลยพากันลือให้แซดว่าฉันเป็นคนสั่งคนไปปาระเบิดขวดใส่บ้านมัน" ซ่งเทียนเย่าเล่าให้หลานกังฟัง "อ้อ แล้วก็ เหยียนสยงก็ไปอาละวาดที่โรงพักระบายแค้นให้แกแล้วด้วย ธุรกิจของพวกคนตงก่วนในเขตมงก๊กทั้งหมดโดนตำรวจดับเพลิง สาธารณสุข และอีกสารพัดหน่วยงานบุกตรวจค้นจนเละเทะ ตอนนี้หลิวฝูกำลังเอาหัวเป็นประกันช่วยหลีหมินโย่วต่อหน้าพวกฝรั่งอยู่ ส่วนพวกสมาคมการค้าตงก่วนก็กำลังนั่งคุยกับประธานฉู่ อ้อ พ่อแกก็โดนเชิญไปคุยด้วยนะ ฉันดูทรงแล้วสุดท้ายคงลงเอยด้วยการไกล่เกลี่ยนั่นแหละ"

หลานกังจ้องมองซ่งเทียนเย่านิ่ง ไม่พูดอะไร แต่แววตาเต็มไปด้วยความตื้นตันใจ