บทที่ 372 ตระกูลหลินจะวุ่นวายไม่ได้

เหยาชุนเสี้ยวแต่งตัวซอมซ่อราวกับคนเก็บขยะ เสื้อผ้าที่ใส่มีแต่รอยปะชุนเต็มไปหมดจนแทบจะมองไม่เห็นเนื้อผ้าเดิม บนหลังสะพายกระสอบปุ๋ยขาดๆ ในมือถือไม้เท้ากิ่งไม้ เดินปะปนไปตามถนนอย่างไม่สะดุดตา เพราะคนจนในฮ่องกงตอนนี้ก็แต่งตัวประมาณนี้กันทั้งนั้น

เขาปล่อยผมที่ทั้งมันทั้งเหนียวให้ปรกหน้าไปครึ่งซีก นั่งพิงเสาไฟทำทีเป็นงีบหลับ ข้างๆ มีก้นบุหรี่ที่คนอื่นสูบทิ้งไว้ครึ่งมวนวางอยู่สองสามอัน กลิ่นเหม็นเปรี้ยวโชยออกมาจากตัวเขาเป็นระยะๆ นานๆ ทีจะมีขอทานเดินเข้ามาใกล้ หมายจะหยิบก้นบุหรี่พวกนั้นไปสูบต่อ แต่พอเขาเสยผมขึ้น เผยให้เห็นรอยแผลเป็นจากไฟคลอกที่น่าเกลียดน่ากลัวบนใบหน้าครึ่งซีก ขอทานพวกนั้นก็ตกใจจนหงายหลังล้มก้นจ้ำเบ้า รีบเผ่นหนีไปทันที ทิ้งให้เหยาชุนเสี้ยวแสยะยิ้มหัวเราะแหะๆ อยู่คนเดียว

พอเห็นหลินเซี่ยวคังกับหลินเซี่ยวต๋าเดินออกมาจากตึกเซนต์จอร์จ เหยาชุนเสี้ยวก็ใช้ไม้เท้ายันตัวลุกขึ้น รีบเดินเข้าไปหา ก้มหน้าก้มตาพร่ำวิงวอน "คุณชายทั้งสอง โปรดเมตตาผมด้วยเถอะครับ..."

"ไปให้พ้นๆ เลยไป๊! เอาเงินนี่ไปอาบน้ำซะ!" หลินเซี่ยวต๋ากลั้นหายใจ ล้วงเศษเหรียญจากกระเป๋าตังค์โยนลงพื้น แล้วรีบสะบัดตัวหนีเหยาชุนเสี้ยว เดินตามหลินเซี่ยวคังไปที่รถซึ่งจอดอยู่ริมถนนอย่างรวดเร็ว

ตั้งแต่ต้นจนจบ หลินเซี่ยวคังไม่ได้ปรายตามองขอทานที่อยู่ข้างๆ เลยแม้แต่น้อย