บทที่ 394 หากยังจับมีดไหว ก็จงสู้ต่ออีกสักตั้ง

ที่ท่าเรือถู่กวาว่าน เหลยอิงตงสวมเสื้อคลุมสกปรกมุดออกมาจากห้องโดยสารของเรือบรรทุกน้ำมันดีเซลด้วยอาการงัวเงีย เขาหันไปสั่งความลูกน้องด้วยความหงุดหงิดอยู่สองสามประโยค ก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นหวงลิ่วนั่งยองๆ สูบบุหรี่อยู่ที่หัวเรือ แถมยังกำลังหยอกล้อกับหมาป่าที่เลี้ยงไว้เฝ้าเรือ เขาเดินเข้าไปหา แล้วส่งสายตาสั่งให้ลูกน้องพาสุนัขที่ถูกล่ามโซ่ไว้แน่นแต่ยังคงแยกเขี้ยวเห่ากรรโชกใส่หวงลิ่วไปไว้ที่ท้ายเรือ จากนั้นจึงอ้าปากหาวแล้วพูดขึ้นว่า

"พี่หก มาแหย่หมาตัวผู้บนเรือฉันตอนเที่ยงๆ ทำฉันตื่นเนี่ย มีจิตสำนึกบ้างไหม เมื่อคืนมีเรือสินค้าโดนพวกโจรเรียกค่าคุ้มครอง ฉันยุ่งจนสว่างกว่าจะควักเงินเคลียร์จบได้ ก็โมโหจะแย่อยู่แล้ว เพิ่งจะได้นอนหลับไปแป๊บเดียว พี่ก็มาอีกแล้วเหรอ"

เขาทำงานเดินเรือในทะเล ไม่มีเวลาพักผ่อนที่แน่นอน แต่ส่วนใหญ่มักจะโหลดสินค้าและออกเรือตอนกลางคืน น้อยนักที่จะออกทะเลตอนกลางวัน เมื่อคืนมีเรือบรรทุกน้ำมันดีเซลลำหนึ่งถูกพวกโจรเรียกค่าคุ้มครองไล่ตามทันแถวน่านน้ำมาเก๊า พวกมันเรียกเงินสามล้าน ถ้าไม่ได้เงินก็จะฆ่าคนแล้วจมเรือ เหลยอิงตงวุ่นวายอยู่ค่อนคืน ต้องขอให้หลี่เฉวียนพาคนไปช่วยเจรจา สุดท้ายก็ต้องจ่ายไปสามแสนเหรียญฮ่องกง แถมยังต้องให้ค่าเหนื่อยลูกน้องหลี่เฉวียนอีกห้าหมื่น ถึงจะได้เรือและสินค้ากลับมา

หวงลิ่วดีดก้นบุหรี่ลงทะเล ลุกขึ้นยืนคล้องคอเหลยอิงตง ดึงเขามาที่ราวหัวเรือแล้วพูดหยอกล้อ "เถ้าแก่ฉันให้มาถามว่า คืนนี้สนใจไปกินข้าวบ้านเขาไหม ฉันเห็นหมาตัวนี้อ้วนดี คืนนี้เรากินหม้อไฟเนื้อหมากันดีกว่า"

เหลยอิงตงไม่คุ้นชินกับการกระทำของหวงลิ่วเอาเสียเลย ตอนที่หวงลิ่วคล้องคอเขา มือของเขาก็เลื่อนไปแตะที่เอว ลูกน้องหลายคนที่อยู่ไกลออกไปก็ทำท่าทางแทบจะเหมือนกัน