บทที่ 396 ตระกูลหลินไร้มนุษยธรรม

"คุณเลี่ยวครับ พวกแกนนำสหภาพแรงงานที่พาคนงานไปประท้วงที่กรมแรงงานเมื่อเช้านี้ มีระดับหัวหน้าเจ็ดคน ตอนนี้พวกมันรวมหัวกันกินเหล้าฉลองอยู่ในตึกที่ยังสร้างไม่เสร็จนั่นครับ" ลูกน้องคนหนึ่งของเลี่ยวจิ้งเซวียนเดินมาที่รถ เปิดประตูรอให้เจ้านายก้าวลงมา แล้วชี้ไปที่อาคารก่อสร้างที่อยู่ไม่ไกล "เราซุ่มดูมาเป็นชั่วโมงแล้วครับ ไม่มีใครเข้าออกเลย มีกันสิบสามคน นอกจากหัวหน้าเจ็ดคนนั้นแล้ว ที่เหลือก็เป็นแค่คนงานธรรมดา พวกมันซื้อกับแกล้มกับเหล้าขาวมาเพียบ ยืนอยู่ตรงนี้ยังได้ยินเสียงพวกมันเล่นทายหมัดกันเลยครับ แต่ข้างๆ มีไซต์งานอีกที่นึง มีคนงานทำโอทีอยู่เป็นร้อย ถ้าเสียงดังเกินไปอาจจะเรียกพวกนั้นแห่กันมาได้นะครับ"

เลี่ยวจิ้งเซวียนที่สวมถุงมือสีขาวค่อยๆ ยกมือขึ้นติดกระดุมเม็ดบนสุดของเสื้อคอจีน "แค่เอาเงินไปให้พวกมัน ไม่ได้จะไปลงไม้ลงมือซะหน่อย จะเสียงดังไปได้ยังไง แล้วสืบเรื่องที่อยู่กับครอบครัวของพวกมันมาหมดแล้วใช่ไหม"

"สืบมาหมดแล้วครับ ถ้าคุณเลี่ยวสั่งคำเดียว คืนนี้ก็ส่งคนไปจัดการทีละบ้านได้เลยครับ" ลูกน้องรายงาน

เลี่ยวจิ้งเซวียนพยักหน้ารับ "ดีมาก นำทางไปสิ ฟ้าเริ่มมืดแล้ว ฉันยังไม่ได้กินอะไรเลย ถือโอกาสไปร่วมวงกับพวกมันซะหน่อย ไปหยิบเหล้าเฟิ่งเสียงจากเป่าจีที่บอสหลินให้มาบนรถมาด้วยนะ"

ลูกน้องสามคนเดินนำเลี่ยวจิ้งเซวียนเข้าไปในเขตก่อสร้างย่านโหยวหมาตี้ ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัว พวกเขาเดินย่ำไปตามทางดินที่ขรุขระ ยังไม่ทันจะก้าวเข้าไปในตัวตึก ก็ได้ยินเสียงหัวเราะเฮฮาดังแว่วมา