บทที่ 397 รัตติกาลคืบคลาน

"ไซต์งานก่อสร้างนี้เป็นของบริษัทไท่กู่หยางหัง ตอนนี้ทำเลทองทั้งหมดในฮ่องกงตกเป็นของพวกฝรั่งหมดแล้ว แม้แต่พวกหัวหน้าสหภาพแรงงานก่อสร้างพวกนี้ เมื่อก่อนก็ถูกพวกฝรั่งเลี้ยงไว้เพื่อควบคุมคนงานทั้งนั้น เพียงแต่ช่วงนี้มีสงครามเกาหลี พวกฝรั่งเลยไม่กล้าควักเงินมาลงทุนต่อ เพราะกลัวจะสูญเปล่า โครงการก็เลยต้องหยุดชะงักชั่วคราว ไอ้พวกนี้ก็เลยกระเป๋าแฟบกันหน่อย ไม่อย่างนั้นการประท้วงที่มีคนเป็นร้อยแบบวันนี้ เงินแค่ไม่กี่หมื่นบาทคงไม่ทำให้พวกหัวหน้าสหภาพที่มีบริษัทอสังหาริมทรัพย์ของฝรั่งหนุนหลังอยู่หวั่นไหวได้หรอก" เหยียนสยงพูดพลางตรวจดูว่าหัวหน้าสหภาพแรงงานถูกยิงตายสนิทแล้วหรือยัง เหมือนเป็นการพูดให้กำลังใจตัวเอง และหาเรื่องชวนเหยาชุนเสี้ยวคุยไปด้วย

ความรู้สึกที่เขามีต่อคนอย่างเหยาชุนเสี้ยวก็คือควรอยู่ให้ห่างเข้าไว้ ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากจะเจอหน้าอีกเลยตลอดชีวิต คนพวกนี้เวลาฆ่าคนอารมณ์ไม่กระเพื่อมเลยสักนิด เหยียนสยงจึงพยายามหาเรื่องไร้สาระมาคุยเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของตัวเอง จะได้ไม่ต้องคอยสัมผัสถึงความโหดเหี้ยมของอีกฝ่ายตลอดเวลา

"นอนลงไป นอนลงไป พอเห็นแกลุกขึ้นมา ฉันก็เกือบลืมไปเลยว่าต้องยิงซ้ำอีกนัด จำหน้าไอ้คนที่ยิงแกให้แม่นๆ ล่ะ แกมันดวงแข็งที่ไม่ตาย" เหยาชุนเสี้ยวโบกมือให้อาซุ่นที่มีมีดสั้นปักอยู่กลางอก เป็นการบอกให้อีกฝ่ายล้มตัวลงนอนข้างๆ ศพพวกนั้น แล้วก็หยิบปืนพกขึ้นมากระบอกหนึ่ง พออาซุ่นนอนลงเรียบร้อย เขาก็ยิงเข้าที่หน้าท้องของอาซุ่นซ้ำอีกหนึ่งนัด จากนั้นก็เดินเข้าไปเตะอาซุ่นจนสลบเหมือดไปอย่างแรงโดยไม่รอให้อีกฝ่ายดิ้นทุรนทุรายร้องโอดโอย

หลังจากกวาดสายตามองรอบๆ จนแน่ใจว่าไม่มีปัญหาอื่นแล้ว เหยาชุนเสี้ยวก็โยนปืนทิ้งแล้วหันไปพูดกับเหยียนสยง "ฉันไม่สนหรอกนะว่าคนที่ตายจะเป็นคนของฝรั่งหรือคนของตระกูลหลิน ฉันขอตัวก่อน ส่วนเรื่องที่เหลือแกจัดการเองก็แล้วกัน"

"ลำบากลุงเสี้ยวแล้วครับ" เหยียนสยงกลืนน้ำลายลงคอ มองดูอาซุ่นที่สลบไสลไม่ได้สติ "ลุงซุ่นคงไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ"