บทที่ 402 รอฉันออกไป

หวงลิ่วแทงมีดสั้นเข้าที่ท้องน้อยของลุงปิ่งดังฉึก ดันร่างที่เบิกตากว้างของอีกฝ่ายไปติดกำแพง ถึงแม้คู่ต่อสู้จะหมดเรี่ยวแรงต่อต้าน มีดคู่ร่วงหล่นลงพื้นไปแล้ว แต่มีดสั้นในมือซ้ายของเขาก็ยังคงแทงซ้ำเข้าที่ท้องของลุงปิ่งครั้งแล้วครั้งเล่า

ทุกครั้งที่คมมีดชำแรกเข้าไปในช่องท้อง ก็จะเกิดเสียงดังฉึกๆ ชวนขนลุก

"แฮ่ก... แฮ่ก... แฮ่ก..." หวงลิ่วหอบหายใจรุนแรง จนกระทั่งลุงปิ่งที่ใบหน้าและศีรษะอาบไปด้วยเลือดหยุดนิ่งสนิท ร่างของเขาค่อยๆ รูดไถลลงไปนั่งกองกับพื้น หวงลิ่วถึงยอมหยุดมือ เขาก้มมองดูบาดแผลเหวอะหวะที่ต้นขาและเอวของตัวเอง ความเจ็บปวดแล่นริ้วจนต้องสูดปากระงับความเจ็บ ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย

"ซี๊ด... ซี๊ด... อ๊าก... ตาเฒ่า บอกแล้วไงว่าไม่ต้องใช้ปืน... ก็... ก็ฆ่าแกได้ ไอ้เวรเอ๊ย เกือบทำฉันเป็นขันทีซะแล้ว เพลงมีดใช้ได้เลยนี่ มิน่าล่ะถึงอยู่มาได้นานขนาดนี้"

เขาเขย่งขาข้างหนึ่งเดินไปนั่งบนม้านั่งยาว เหยียดแขนขาออก สูดลมหายใจเข้าลึกๆ หยิบยาแก้ปวดที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกจากกระเป๋าเสื้อสูทโยนเข้าปาก แล้วหยิบผ้าพันแผลมาพันแผลลวกๆ บาดแผลที่เขาโดนฟันทั้งสองแห่งเป็นแผลเปิด ไม่ใช่แผลถูกแทง ดูน่ากลัวก็จริง แต่เลือดออกไม่เยอะและแผลไม่ลึกมาก ระหว่างที่พันแผล หวงลิ่วก็ปรายตามองลุงปิ่งที่นั่งพิงกำแพงฝั่งตรงข้ามในสภาพตาเบิกโพลงตายตาไม่หลับ