บทที่ 403 เป่าแตรศึก

"คุณซ่งครับ เราควรจะไปจากที่นี่เหมือนกันไหมครับ ไปหาหมอน่าจะดีที่สุด หรือไม่ผมก็อาจจะไปซื้อหนังสือพิมพ์ฉบับวันนี้ที่ยังไม่ออกวางแผง... ตอนนี้น่าจะมีเด็กส่งหนังสือพิมพ์หรือแผงลอยเริ่มออกมาขายแล้วนะครับ" จี้เหวินหมิงเอ่ยถามซ่งเทียนเย่าที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาเล่นหมากรุกกับตำรวจนอกเครื่องแบบลูกน้องของเหยียนสยงอยู่ที่โต๊ะไม้ในห้องสอบสวน

ขณะนี้เวลาล่วงเลยมาถึงตีห้าสี่สิบนาทีแล้ว พ่อค้าแม่ค้าหาบเร่แผงลอยและร้านน้ำชาที่ขายอาหารเช้าเริ่มเปิดให้บริการกันแล้ว

ซ่งเทียนเย่าจิบน้ำชา ก่อนจะโยนหมากรุกในมือลงบนกระดานเป็นการยอมแพ้ เขาโบกมือให้ตำรวจนอกเครื่องแบบออกไปยืดเส้นยืดสายข้างนอก พร้อมกับฝากให้ซื้อหนังสือพิมพ์มาสักสองสามฉบับ จากนั้นก็ตบที่นั่งว่างข้างๆ "ทนายจี้ มานั่งคุยกันก่อนสิครับ จะรีบกลับไปทำไมล่ะ อยู่ที่นี่ไม่ดีตรงไหน ทั้งฝรั่งทั้งคนจีนในสถานีตำรวจนี้ต่างก็เป็นพยานให้ผมได้ว่า ซ่งเทียนเย่าคนนี้อยู่ให้ปากคำที่นี่มาทั้งคืน ข้างนอกจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็ไม่เกี่ยวกับผม ขืนผมออกไปตอนนี้ก็คงขู่ตระกูลหลินไม่ได้หรอก ต้องอยู่ที่นี่สิถึงจะขู่พวกมันได้ พวกตระกูลหลินไม่กลัวเด็กเมื่อวานซืนอย่างผมหรอกครับ ยังไงซะก็ต้องรอให้ทางตำรวจเลี้ยงข้าวเที่ยงเราสักมื้อก่อนค่อยกลับ"

จี้เหวินหมิงถือกระเป๋าเอกสารเดินไปนั่งเก้าอี้ข้างๆ หลายวันมานี้เขาต้องคอยติดตามช่วยงานซ่งเทียนเย่าจนขอบตาดำคล้ำไปหมดแล้ว

"ทางตลาดหลักทรัพย์ยังมีเรื่องต้องจัดการอีกเยอะนะครับ คุณซ่งไม่กังวลเหรอว่า..."